Filed under: ميكروبيولوژی

استفاده از انگل مالاریا برای درمان ایدز

پروفسور چن شیائوپنگ یک محقق ویروس‌شناسی در آکادمی علوم چین است که هدایت گروهی از دانشمندان جوان و پرشور را در خط مقدم مبارزه با بیماری‌های کشنده بر عهده دارد. زمینه کاری آنها شامل بیماری‌هایی مانند سرطان و سندروم نقص ایمنی اکتسابی می‌گردد. تیم تحقیقاتی وی در آکادمی علوم چین اخیراً کشف مهمی را اعلام کرده است: انگل‌های مالاریا، پس از ورود به بدن حیوانات آلوده به ویروس نقص ایمنی (HIV) می‌تواند به طرز مؤثری ویروس‌ها را از بین ببرد. نتایج این مطالعه که در شماره دسامبر ۲۰۱۴ مجله علمی Retrovirology، منتشر شده است می تواند امیدی تازه برای بیماران مبتلا به ایدز باشد. داروهای فعلی، هر چند برای سرکوب ویروس مفید است اما نمی‌توانند آن را به طور کامل از بدن ریشه‌کن کند، به طوری که بیماران باید مصرف این داروها را برای همه عمر ادامه دهد. وی در این رابطه مصاحبه‌ای انجام داده است که خلاصه آن در زیر آمده است (فایل اصل مقاله در اینجا و اصل خبرهم  در اینجاست):

- اثرات کاملاً واضح و قابل توجه بود. ما گونه خوش‌خیمی از پلاسمودیوم (Plasmodium cynomolgi) را وارد بدن شش میمون مبتلا به HIV کردیم. در سه میمون ویروس نقص ایمنی به طور کامل کاملاً ریشه‌کن شد و در سه میمون دیگر سطح ویروس به حدی کاهش یافت که تنها با تجهیزات بسیار حساس قابل ردیابی بودند.

- انگل مالاریا می تواند یک ماده شیمیایی خاصی را ترشح کند که باعث فعال شدن مسیر سیگنال مهمی در ویروس شود که چیزی مانند زنگ بیداری و هشدار برای ویروس محسوب می‌شود و سپس انگل، ساختار پروتئنی ویروس را تغییر می‌دهد. این تغییرات باعث می‌شود که ویروس از خواب طولانی و حالت نهفتگی خود بیدار و آزاد شود و به راحتی در دسترس سیستم ایمنی قرار گیرد و به این ترتیب از بین می‌رود.

- آزمایشگاه ما فعالیت‌های برای ساخت واکسن ایدز انجام داده است. برای مثال ما برخی ژن‌های HIV را وارد ژنوم انگل مالاریا کرده‌ایم به این امید که واکسنی تهیه شود که بتواند بر علیه هر دو بیماری مؤثر باشد و به عبارتی با یک سنگ دو پرنده را بزنیم.

۱ دیدگاه دی ۲۵, ۱۳۹۳

چرا پشه‌ها قادر به انتقال ایدز نیستند؟

mosquitoدر پست قبلی گفته شد که پشه‌ها نمی‌توانند ایدز را بین انسان‌ها انتقال دهند اما در اینجا به دلایل علمی این مسئله پرداخته می‌شود:

پشه‌ها ویروس عامل ایدز را هضم می‌کنند.
هنگامی که پشه‌ای یک عامل بیماری را از فردی به دیگری انتقال می‌دهد، عامل عفونی باید تا زمان کامل شدن فرایند انتقال در داخل بدن پشه زنده بماند. اگر پشه انگل را هضم کند، چرخه انتقال پایان می‌یابد و انگل نمی‌تواند به میزبان بعدی برسد. انگل‌های موفق منتقله از طریق پشه‌ها، دارای ترفندهای جالبی برای دوری از برخورد پشه با آنها به عنوان غذا هستند. برخی در برابر آنزیم‌های گوارشی داخل معده پشه مقاوم هستند؛ بیش‌تر آنها برای دوری از آنزیم‌های گوارشی قوی که می‌توانند به سرعت آنها از بین ببرد، هرچه زودتر راهی به خارج از معده پشه پیدا می‌کنند. انگل‌های مالاریا در پشه‌ها برای ۱۲-۹ روز زنده می‌مانند و در طول این مدت از چندین مرحله تکاملی اجباری عبور می‌کنند. ویروس‌های انسفالیت در داخل پشه تا ۲۵-۱۰ روز زنده باقی می‌مانند و در این دوره انکوباسیون به تعداد خیلی زیادی تکثیر می‌یابد. مطالعات روی HIV‌ به روشنی نشان داده است که ویروس ایدز به عنوان یک غذا برای پشه بوده و در هنگام خونخواری هضم و تجزیه می‌شود. در نتیجه پشه‌ای که خون فرد آلوده به HIV‌ را می‌خورد، آن خون را طی ۲-۱ روز هضم می‌کند و به صورت کامل هر ذره ویروسی که به طور بالقوه می‌تواند عفونت جدیدی را تولید کند را تخریب می‌کند. از آنجا که ویروس HIV زنده نمی‌ماند تا بتواند تولید مثل کند و به غدد بزاقی پشه حمله کند، مکانیسمی که بیش‌تر انگل‌های منتقله از طریق پشه برای رفتن از یک میزبان به میزبان بعدی استفاده می‌کنند، در مورد HIV امکان‌پذیر نیست.

پشه‌ها ویروس‌های HIV را به تعدادی که برای انتقال ایدز از طریق آلودگی کافی باشد، در هنگام خونخواری دریافت نمی‌کنند.
عوامل بیماری‌‌زای منتقله به وسیله حشرات که توانایی انتقال از یک فرد به فرد دیگر از طریق آلودگی قطعات دهانی دارند، باید در تعداد و سطح بسیار بالایی در جریان خون میزبان خودشان در گردش باشند. انتقال از طریق قطعات دهانی نیازمند ذرات عفونی به مقدار کافی برای شروع کردن یک عفونت جدید است. تعداد واقعی ذرات عفونی از یک بیماری به بیماری دیگر فرق می‌کند. ویروس ایدز (HIV) در سطح خیلی پایینی در خون جریان دارد ـ خیلی کم‌تر از سطح عامل هر بیماری شناخته شده دیگری که توسط پشه‌ها منتقل می‌شود. افراد عفونی ندرتاً بیش‌تر از ۱۰ واحد از HIV در جریان خون دارد و ۷۰ تا ۸۰ درصد افراد آلوده به HIV دارای سطحی غیرقابل ردیابی از ویروس در خونشان هستند. محاسبات در مورد پشه‌ها و HIV‌ نشان داده است پشه‌ای که خونخواری‌اش روی یک حامل HIV با ۱۰۰۰ واحد ویروس ایدز در گردش خون قطع و مختل شده باشد، دارای شانسی با احتمال ۱ به ۱۰ میلیون است تا بتواند تنها یک واحد HIV را به یک گیرنده غیر آلوده انتقال دهد. به صورت ساده‌تر، یک فرد غیر آلوده به HIV باید ۱۰ میلیون بار توسط پشه‌هایی گزیده شود که خونخواری روی یک فرد آلوده به ایدز را آغاز کرده باشند تا وی بتواند تنها یک عدد HIV را از قطعات دهانی آلوده پشه‌ها دریافت کند. با استفاده از همین محاسبات، حتی له شدن پشه‌ای که تا حداکثر ظرفیت، خون حاوی ویروس ایدز را بلعیده باشد هم نمی‌تواند به سطوح مورد نیاز برای آغاز کردن عفونت نزدیک شود. به طور خلاصه، انتقال مکانیکی ایدز به وسیله پشه‌های آلوده به HIV خیلی دور از حدود احتمال به نظر می‌رسد. بنابراین هیچ یک از مکانیسم‌های فرضی پیش گفته برای انتقال HIV به وسیله پشه عملی نمی‌باشد.

پشه‌ها سرسوزن‌های پرنده نیستند.
بسیاری از مردم پشه‌ها را به عنوان سرنگ‌های زیر جلدی ریز و پرنده‌ای تصور کرده و فکر می‌کنند چون سرسوزن‌های زیر جلدی می‌توانند با موفقیت HIV را از فردی به فرد دیگر انتقال دهند، پس پشه‌ها هم باید قادر به انجام چنین کاری باشند. ما دیدیم که افراد مبتلا به HIV در خون خود فاقد تعداد کافی ویروس برای انتقال عفونت از طریق آلودگی قطعات دهانی‌شان هستند. اما حتی اگر افراد HIV مثبت از سطح بالایی از ویروس در جریان خون خود برخوردار باشند باز هم نمی‌توانند به شیوه‌ای که در سرنگ‌های مشترک معمول است، ویروس را انتقال دهند. خیلی از مردم شنیده‌اند که پشه‌ها قبل از شروع خونخواری، مقداری از بزاق خودشان را به داخل میزبان می‌فرستند اما نمی‌دانند که کانال غذایی و کانال بزاق در پشه‌ها، دو مجرای جداگانه هستند. دستگاه تغذیه پشه ساختار بسیار پیچیده‌ای دارد که کلاً با سرنگ‌های تک سوراخ معمولی متفاوت است. برخلاف سرنگ، پشه مایع بزاقی را از طریق یک مجرا وارد می‌کند و خون میزبان را از طریق مجرای دیگری می‌مکد. در نتیجه، کانال غذایی همانند یک سرسوزن به خارج جریان نمی‌یابد و جریان خون همیشه یک طرفه است. مکانیسم درگیر در تغذیه پشه‌ کاملاً با مکانیسم‌های مورد استفاده در سوزن‌های معتادان به مواد مخدر تفاوت دارد. به طور خلاصه پشه‌ها سرسوزن‌های پرنده نیستند و بزاقی که به داخل بدن شما تزریق می‌شود، آغشته به بقایای آخرین نوبت خونخواری آن پشه نیست. منبع

نوشتن دیدگاه فروردین ۲۲, ۱۳۹۲

آیا پشه‌ها ایدز را انتقال می‌دهند؟

Aids

هنوز برای خیلی از افراد این سؤال مطرح است که آیا پشه‌ها می‌توانند ویروس ایدز را از طریق خونخواری انتقال دهند؟ در این پست به این سؤال پاسخ داده می‌شود.
در زمانی که بیماری ایدز تازه شناخته شده بود، نگرانی از احتمال انتقال بیماری از طریق پشه‌ها و حشرات خونخوار از سوی رسانه‌های جمعی زیاد دامن زده می‌شد. اما امروزه هم هنوز گاهی برای بالا بردن تیراژ و جلب توجه، این مسئله به وسیله روزنامه‌های زرد مطرح می‌شود. موضوع با گزارش‌هایی از یک جامعه کوچک در جنوب فلوریدا آغاز شد. شواهد اولیه حاکی از نقش احتمالی پشه‌ها در بروز بیش‌تر از حد عادی ایدز در آن جمعیت محلی بود. رسانه‌ها به سرعت این ادعا را در جامعه انتشار دادند که پشه‌ها در انتقال ایدز دخالت داشته‌اند؛ ادعایی که با بررسی‌های علمی مرکز ملی کنترل بیماری‌های آمریکا مغایرت دارد. 

برای انتقال ویروس ایدز (HIV) به وسیله حشرات خونخوار همچون پشه‌ها، سه مکانیسم فرضی وجود دارد:
۱- در مکانیسم اول، یک پشه چرخه انتقال را با تغذیه روی یک فرد حامل ویروس HIV و بلعیدن ذرات ویروس به همراه خون مصرفی آغاز می‌کند. ویروس برای این که بتواند به فرد دیگری انتقال یابد، باید در بدن پشه زنده بماند و ترجیحاً تعدادش هم زیاد شود و سپس به غدد بزاقی پشه مهاجرت کند. پشه آلوده در حین خونخواری بعدی خود از یک انسان غیر آلوده باید ویروس را از طریق غدد بزاقی به وی انتقال دهد. این مکانیسمی است که به وسیله بیش‌تر انگل‌های منتقله توسط پشه‌ها از جمله مالاریا، تب زرد، تب دنگی و ویروس‌های انسفالیت استفاده می‌شود.
۲- در مکانیسم دوم، یک پشه چرخه انتقال را با شروع کردن تغذیه روی فرد حامل HIV آغاز می‌کند اما کمی بعد از بلعیدن مقداری از خون وی و قبل از سیر شدن، به هر دلیلی خونخواری قطع می‌شود و بعد پشه به جای از سر گیری خونخواری از همان میزبان اولیه، یک شخص غیر آلوده به HIV را برای تکمیل غذای خود انتخاب می‌کند. به مجرد سوراخ شدن پوست میزبان جدید، پشه ذرات ویروس که از خونخواری قبلی به قطعات دهانی‌اش چسبیده‌اند را انتقال می‌دهد. این مکانیسم در عفونت‌های منتقله به وسیله پشه‌ها معمول نیست اما آنمی عفونی اسبی به وسیله نیش مگس‌ها و به همین شیوه انتقال پیدا می‌کند.
۳- سومین مکانیسم فرضی نیز شامل پشه‌ای می‌شود که خونخواری‌اش روی یک انسان حامل HIV قطع شده و ادامه آن روی فرد دیگری انجام می‌دهد. اما در این سناریو، انسان غیر آلوده پشه را در هنگام تلاش برای خونخواری، روی بدن خودش کشته و له می‌کند و در نتیجه خون آلوده به HIV روی زخم نیش پخش می‌شود. در تئوری همه ویروس‌های منتقله از طریق پشه‌ها می‌توانند به این منتقل شوند به شرطی که در خون میزبان ویروس‌ها به مقدار کافی برای ایجاد عفونت تازه از این طریق داشته باشند.
هر یک از این مکانیسم‌ها با انواعی از حشرات خونخوار بررسی شده‌اند و نتایج به روشنی نشان داده‌اند که پشه‌ها نمی‌توانند ایدز را انتقال دهند. اما گزارش‌های خبری درباره یافته‌های جدید گیج‌کننده است و تفسیر رسانه‌ها از این نتایج مبهم است. یک انسان معمولی هنوز نمی‌تواند خود را قانع کند که یک بیماری خونی که بین انسان‌ها از طریق سوزن‌های زیر جلدی می‌چرخد، قابل انتقال به وسیله پشه‌ها نباشد. در پست بعدی به دلایل علمی که چرا پشه‌ها نمی‌تواند ایدز را انتقال دهند،‌ اشاره خواهد شد. منبع

۱ دیدگاه فروردین ۲۱, ۱۳۹۲

بینی مصنوعی: رویکردی جدید برای تشخیص باکتری‌ها

پژوهشگرانی در دانشگاه ایلینویز آمریکا، روشی سریع و ساده برای شناسایی باکتری‌هاب عفونی بر اساس یکی از مشخصات معروف آنها – یعنی بوی تعفن آنها – توسعه داده‌اند. با استفاده از مجموعه‌‌ای از رنگدانه‌های چاپ شده و ارزان که با بوهای خاص بسیاری از انواع باکتری‌ها واکنش می‌دهند، آنها قادر خواهند بود به این وسیله که نوعی انگشت‌نگاری معطر! است، عفونت‌های باکتریایی را تشخیص دهند.
برای بیش از یک قرن، از کشت‌ خون به عنوان تست استاندارد برای شناسایی عفونت‌های باکتری‌های منتقله از طریق خون استفاده می‌شود؛ اما محققان معتقدند که این آزمایش‌ها دارای موانع و محدودیت‌هایی است. کن سوسلیک Ken Suslick استاد شیمی دانشگاه ایلینویز می‌گوید: «مشکل عمده در رابطه با کشت خون در بالین، زمان طولانی آنهاست. این آزمایش شاید بتواند طی ۷۲ ساعت مشکل را تشخیص دهد اما بیمار تا آن موقع ممکن است در اثر گندخونی (سپتی‌سمی) مرده باشد».
«رویکرد ما در مورد این مشکل بر اساس این تفکر بود که باکتری ها به عنوان یک کارخانه در مقیاس میکروسکوپی می‌یاشند که دودکش‌ آنها تحت کنترل سازمان محیط زیست قرار ندارد! تکنولوژی ما در زمینه ردیابی و تمایز بوهای شیمیایی مختلف از یکدیگر توانسته است توانایی خود را به خوبی اثبات کند و کاربرد آن در مورد باکتری‌ها چندان غیرعادی نیست».
این بینی مصنوعی مجموعه‌ای از ۳۶ رنگدانه‌ی واکنش‌دهنده است که پس از حس کردن مواد شیمیایی موجود در هوا، تغییر رنگ می‌دهند. الگوی تغییر رنگ در طول زمان، برای هر باکتری منحصر به فرد است. این مجموعه از رنگدانه‌ها، نه تنها می‌توانند طی فقط چند ساعت وجود باکتری‌ها را تأیید کنند، بلکه قادرند گونه‌ و سویه‌ی باکتری‌ها و حتی مقاومت دارویی – یک فاکتور کلیدی در تعیین رژیم درمانی-  را تشخیص دهند. منبع

نوشتن دیدگاه اردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۰

اندر فواید سوسک‌ها

برای بسیاری از افراد به ویژه خانم‌ها، حتی شنیدن نام “سوسک” کافی است تا از فرط انزجار چهره خود را درهم کشند. صحبت درباره سوسک تا به حال تنها با اوصاف منفی همراه بوده است. آن‌ها منبع آلودگی و ناقل بیماری‌ها محسوب می‌شوند. اما پژوهشی جدید نشان می‌دهد که همین حشرات منفور اتفاقا می‌توانند برای انسان‌ها مفید باشند.
دانشمندان بریتانیایی در دانشگاه ناتینگهام متوجه شده‌اند که در مغز سوسک‌ها و ملخ‌ها مولکول‌های قوی آنتی‌بیوتیکی وجود دارد. این مولکول‌ها قادر به محافظت بدن سوسک‌ها در مقابل میکروب‌های خطرناک هستند.
“سیمون لی” یکی از محققان دانشگاه ناتینگهام که در زمینه میکروبیولوژی فعالیت می‌کند، می‌گوید که آنتی‌بیوتیک موجود در مغز و بافت‌های عصبی دیگر در بدن سوسک‌ها، … (ادامه…)

۱ دیدگاه شهریور ۱۹, ۱۳۸۹

نقش انگل‌های روده‌ای در بیماران وبایی

در ابتدا  سال نو را به خوانندگان تبریک می‌گویم و سال خوبی را برای همه آرزو می‌کنم. این وبلاگ هم، همین روزها وارد هفتمین سال حیات خودش می‌شود. این وبلاگ صاحب‌خانه‌های مختلفی را تجربه کرده است از جمله پرشین بلاگ، بلاگر، گواشیر و حالا وردپرس که در همینجا شایسته است که از دوست عزیزم آقای دکتر هنرمند، که چندین سال مهربانانه میزبان این وبلاگ بودند، صمیمانه تشکر کنم.  در این مدت  ۱۳۹ مطلب انتشار یافته است و در مجموع فکر کنم حداقل حدود ۶۰-۵۰ هزار بازدیدکننده داشته است و بعلاوه موفق به گرفتن پیج رنک (Page rank) چهار شده است که اینها برای یک وبلاگ تخصصی آنهم در چنین زمینه‌ مهجوری و علیرغم  کم‌کاری دو سه سال اخیر، می‌تواند نتیجه قابل قبولی باشد. اما بعد….
بر اساس گزارشی که در شماره اخیر مجله PLoS Neglected Tropical Diseases منتشر شده است، بیماران وبایی که همزمان به کرم‌های انگلی روده نیز مبتلا هستند، در حد چشمگیری، پاسخ ایمنی ضعیف‌تری در مقابل توکسین کلرا دارند و بعلاوه عفونت‌های انگلی موجب کاهش کارایی واکسن‌های وبا می‌گردند. نتایج این مطالعه حاصل یک گروه تحقیقاتی مشترک تحت هدایت محققان بیمارستانی در ماساچوست و مرکز بین‌المللی تحقیقات بیماری‌های اسهالی در بنگلادش بوده است.
عفونت‌های ویبریو کلرا هرساله تقریباً موجب ۵ میلیون مورد بیماری وبا در سطح جهان می‌گردد که عمدتاً شامل نواحی فقیرنشین با سطح بهداشت پایین می‌گردد. انگل‌های روده‌ای نیز در مناطق آندمیک وبا شایع است؛ اما تاکنون در زمینه تاثیر عفونت همزمان به این دود نوع پاتوژن تحقیق چندانی صورت نگرفته است.
جیسون هریس نوسنده اصلی این مطالعه می‌گوید: «این مسئله یک معما بوده است که چرا واکسن‌های وبایی که در آغاز در کارآزمایی‌ روی داوطلبان اروپایی و آمریکایی بسیار امیدوارکننده به نظر می‌رسیدند، در ایجاد پاسخ ایمنی قوی در کشورهای آندمیک وبا تا این حد کم‌ اثر بوده‌اند. مطالعه ما از این ایده حمایت می‌کند که عفونت همزمان به کرم‌های روده‌ای می‌تواند توجیهی برای این تفاوت باشد». منبع

۲ دیدگاه فروردین ۱۱, ۱۳۸۸

کاربرد داروی ضدانگلی در درمان ایدز

پژوهشگران دریافته‌اند که یک داروی ضدانگلی می‌تواند مانع از رشد ویروس ایدز در بدن انسان شود. این پژوهش که در مجله رتروویرولوژی منتشر شده است، نشان می‌دهد داروی میلتفوسین (miltefosine) می‌تواند سلول‌های آلوده به HIV را به انجام خودکشی سلولی وادارد.
مطالعات گذشته این تیم تحقیقاتی در دانشگاه روچستر مشخص کرده بود ماکروفاژها که در حالت عادی باید بدن را از انواع پاتوژن‌ها و سایر عوامل مزاحم پاک کنند، در عمل به مخزن و بهشت امنی برای ویروس ایدز تبدیل می‌شوند. ویروس با فعال شدن در این مکان امن، به رشد و حیات خود ادامه می‌دهد و بدن را نسبت به عفونت‌ها آسیب‌پذیر کند و موجب ابتلا به بیماری سندرم نارسایی ایمنی یا همان ایدز می‌گردد.
بائک کیم (Baek Kim) محقق اصلی این پژوهش اظهار می‌دارد: «میلتفوسین نقطه پایانی برای عمر طولانی ماکروفاژهای آلوده به HIV است. این واقعیت که میلتفوسین در حال حاضر مصرف انسانی دارد، می‌تواند موجب تسریع در روند تایید آن توسط دولت به عنوان یک داروی جدید ضد HIV باشد.»
میلتفوسین که به عنوان ایمپاویدو (Impavido) نیز شناخته می‌شود، اولین بار در ابتدای دهه هشتاد میلادی به عنوان یک داروی بالقوه برای سرطان پستان در آلمان شناسایی شد اما در حال حاضر در درمان عفونت انگلی لیشمانیازیس یا کالاآزار مصرف می‌شود. منبع

نوشتن دیدگاه بهمن ۱۹, ۱۳۸۶

خلق اولین موجودِ زندهِ مصنوعی

جان کریگ ونتر John Craig Venter ، محقق پر آوازه ژنتیک که در رمزگشایی کد ژنتیکی انسان مشارکت داشته است، با همکاری همیلتون اسمیت، برنده جایزه نوبل و ۲۰ دانشمند برجسته دیگر توانسته‌اند از مواد شیمیایی آزمایشگاهی، یک کروموزوم مصنوعی با ۳۸۱ ژن و ۵۸۰ هزار جفت باز بسازند؛ یک شاهکار هنرمندانه در زمینه مهندسی زیستی که تاکنون سابقه نداشته است. بعلاوه قرار است وی خلق اولین شکل حیات مصنوعی بر روی زمین را به زودی در نشست سالیانه انستیتوی علمی وی در سان دیه گو کالیفرنیا در حضور جمع بزرگی از افراد خبره در امر توسعه و طراحی ژنوم اعلام کند. این موضوع قطعاً بحث اخلاقی داغی درباره خلق گونه‌های جدید برخواهد انگیخت و درها را بر روی منابع جدید و تکنیک‌های مبارزه با گرم شدن کره زمین خواهد گشود. آقای ونتر به گاردین گفت:« این نقطه عطف و دستاورد تاریخی، یک گام فلسفی مهم در تاریخ نوع بشر است. ما در حال گذار از خواندن کد ژنتیکی به سوی توانایی در نوشتن آن هستیم. این امر به ما این توانایی بالقوه کارهایی را می دهد که هیچگاه قبلاً به آنها فکر نکرده‌ایم». توالی DNA جدید بر اساس ژنوم باکتری میکوپلاسما ژنیتالیوم ساخته شده است. این تیم تحقیقاتی تنها از یک پنجم ساختار ژنتیکی این باکتری، یعنی تنها از ژنهای ضروری برای حیات استفاده کرده‌اند. آنها این کروموزوم کاملاً مصنوعی را میکوپلاسما لابراتوریوم (Mycoplasma laboratorium) نامگذاری کرده‌اند و آن را برای شناسایی آسانتر به شناساگرهایی مجهز کرده‌اند. انها سپس آن را به داخل سلول یک باکتری زنده پیوند زدند و در مرحله پایانی این فرآیند، انتظار می‌رود که کنترل سلول را به دست بگیرد و در نتیجه تبدیل به یک شکلِ جدید حیات شود. این گروه از دانشمندان قبلاً با موفقیت ژنوم یک نوع باکتری به داخل سلول دیگر پیوند زده‌اند و بطرز موثری گونهِ سلول را تغییر داده‌اند. آقای ونتر می‌گوید که او صد درصد مطمئن است که چنین تکنیکی در مورد این کروموزومِ مصنوعی نیز جواب خواهد کرد. این شکل جدید حیات از نظر توانایی برای تکثیر خود و متابولیسم به ماشین ملکولی سلولی که به آن تزریق شده است، وابسته خواهد بود و از این جهت، یک شکل حیات کاملاً مصنوعی نیست. اما به هر حال DNA آن ساختگی است و این DNA است که سلول را کنترل می‌کند و مبنای تشکیل حیات شناخته می‌شود. منبع

۱ دیدگاه مهر ۲۱, ۱۳۸۶

عصر پساپادزی

مطلب زیر را از وبلاگ microbiologybytes ترجمه کرده‌ام. پادکست متن انگلیسی این مطلب و بسیار از یادداشتها دیگر نویسنده آن، دکتر الن کن، قابل شنیدن و داونلود است که برای علاقمندان به یادگیری زبان انگلیسی عمومی و تخصصی جالب خواهد بود:
ما در حال ورود به عصر پساپادزی ( ترجمه من از عبارت پست آنتی‌بیوتیک Post-Antibiotic) هستیم؛ دوره‌ای که آنتی‌بیوتیک‌ها با مقاوم شدن در برابر داروهای مفید، در حال از دست دادن تاثیر افسانه‌ایشان هستند. علم پزشکی نومیدانه در نیاز به درمان‌های جایگزین برای بیماری‌های عفونی به سر می‌برد. در این گیرودار، ترکیبات ضدمیکروبی طبیعی بطور بالقوه چشم‌انداز جذابی را به دست می‌دهند.
پپتیدها (زنجیره‌های کوتاه اسیدهای آمینه) با اثرات ضدمیکروبی بخشی از ایمنی ذاتی تقریباً همه موجودات زنده هستند و آنها را در برابر عفونت و رقابت محافظت می‌کنند. این شامل باکتریها، گیاهان و همه جانوران از پست‌ترین آنها تا عالی‌ترین آنها یعنی پستانداران می‌گردد. در نتیجه، تنوع چشمگیری از پپتیدهای آنتی‌بیوتیک ، هم از نظر ساختار و هم از نظر عملکرد، وجود دارد. پپتیدها می‌توانند بر علیه باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچها یا سایر انواع میکروارگانیسم‌ها موثر باشند.
پپتیدهای آنتی‌بیوتیک نوعاً به طول ۱۲ تا ۵۰ اسید آمینه هستند. اگر چه آنها از نظر ساختار بسیار متفاوت هستند، اما بیشتر آنها دارای دو یا چند بنیان مثبت مانند آرژنین، لیزین یا هیستیدین و معمولاً بیش از ۵۰ درصد اسیدهای آمینه هیدروفوبیک هستند. این پپتیدها اثر آنتی‌بیوتیکی خود را به طرق مختلف از جمله نفوذپذیرکردن غشاء و تداخل در متابولیسم با هدف قراردادن اجزاء سیتوپلاسمی خاصی اعمال می‌کنند. در بسیاری از موارد این فعالیت آنتی‌بیوتیکی با آزمایشه‌های زیست‌سنجی Bioassay شناسایی می‌شود و مکانسم واقعی کشتن ناشناخته است.
علاوه بر کشتن میکروارگانیسم‌ها بطور مستقیم، این پپتیدها با سیستم ایمنی نیز واکنش می‌دهند. اگرچه بدون شک این ویژگی آنها، یک خاصیت بیولوژیکی باارزش است اما از نقطه نظر جایگزینی آنتی‌بیوتیک‌ها، جالب‌ترین آنها، پپتیدهای دارای اثر باکتری‌کشی مستقیم هستند. از هیجان‌انگیزترین نکات درباره پپتیدهای آنتی‌بیوتیک آن است که آنها بر عکس آنتی‌بیوتیک‌های متعارف، عموماً طیف اثر گسترده‌ای دارند و ظاهراً بر علیه آنها مقاومت ایجاد نمی‌شود. دلیل این مسئله هم تا حدی این است که آنها بیشتر باکترییوسایدال هستند تا باکتریواستاتیک و به زمان تماس کوتاهی برای کشتن نیاز دارند. به عبارت دیگر ارگانیسم‌ها که با غلظت‌های موثر این ترکیبات مواجه می‌شوند، معمولا ً قبل از آنکه فرصتی برای ایجاد مقاومت پیدا کنند، کشته می‌شوند.
در نتیجه، در سالهای اخیر علاقه زیادی برای جستجو و شناسایی این مواد وجود داشته است. ANTIMIC یک دیتابیس مربوط به سکانس‌های ضدمیکروبی، دارای حدود ۲۰۰۰ توالی پپتیدی با نوعی اثر آنتی‌بیوتیکی است. تعداد قابل‌توجهی از پپتیدها در کارآزمایی‌های بالینی در دست بررسی هستند، اگرچه هیچکدام هنوز به مرحله کاربرد همگانی نرسیده‌اند.
همانند بسیار از موجودات پست، پوست دوزیستان منبعی غنی از اینگونه پپتیدهاست. چندین ملکول در این رابطه کشف شده‌اند که در محافظت و بقای دوریستان در برابر عفونت‌ها در سوپی از پاتوژن‌های بالقوه نقش دارند. مثالی در این زمینه گزارش اخیر رنالکسین ranalexin، پپتیدی با ۲۰ اسید آمینه است که از پوست نوعی قورباغه آمریکایی جدا شده است برای درمان استافیلوکوک ارئوس مقاوم به آنتی‌بیوتیک بکار رفته است. این پپتیدها علاوه بر اینکه به صورت داروهای آنتی‌بیوتیک‌ طبیعی استفاده می‌شوند، به عنوان الگوهایی برای طراحی مواد ضدمیکروبی سنتتیک هم کاربرد دارند.
چون این پپتیدها ملکولهای کاملاً موثر و قدرتمندی هستند لذا در میزبانهای طبیعی‌شان به مقدار بسیار ناچیزی وجود دارند. در نتیجه خالص‌سازی مقدار کافی آنها، حتی برای آنالیز، تا چه برسد به کاربرد بالینی گسترده، معمولاً دشوار است. با آشکار شدن اهمیت بالقوه بالینی آنها، توجه زیادی به روشهای تولید بهتر همچون سیستمهای بیان میکروبی هترولوگ شده است. این سیستم‌ها امکان تولید این مواد را در مقادیر سودآور با ارگانیسم‌های راحتی چون اشرشیا کلی را فراهم می‌آورند. امید است این مواد طبیعی و مشتقات صناعی آنها قادر باشند ما را در جنگ بر علیه عوامل مزاحم مقاوم به آنتی‌بیوتیک‌ها یاری دهند.

نوشتن دیدگاه اردیبهشت ۱۸, ۱۳۸۶

کمک‌ها و گرانت‌ها در زمینه بیماری‌های انگلی

اخیراً بازار گرانت و کمکهای مالی برای مبارزه با بیماریهای انگلی بسیار داغ شده‌است:
۱- بدون‌شک چشمگیرترین آنها طرح مبارزه با مالاریای پریزیدنت بوش (The President’s Malaria Initiative; PMI) است. این برنامه ۵ ساله با بودجه ۱/۲ میلیارد دلار با هدف کاهش ۵۰ درصدی در میزان مرگ‌و‌میر ناشی از مالاریا در ۱۵ کشور آفریقایی است.
۲- مورد مهم دیگر،‌ کمک ۱۰۰ میلیون دلاری آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا (USAID) است که به مبارزه با ۷ بیماری مورد غفلت و شایع در نواحی گرمسیری دنیا شامل تراخم، کرمهای قلابدار، آسکاریس،‌تریکوریس، انکوسرکیازیس، شیستوزومیازیس و لنفاتیک فیلاریازیس اختصاص یافته‌است.
۳- بنیاد بیل و میلندا گیتس (بیل گیتس بنیان‌گذار میکروسافت و همسرش) اعلام کرده است که ۴ گرانت به مبلغ ۶۸/۲ میلیون دلار برای کمک به پیشبرد تحقیقات در زمینه سه بیماری گرمسیری مورد‌‌غفلت(neglected) شامل عفونت کرم‌های قلابدار، لیشمانیازیس و تریپانوزومیازیس اختصاص داده است. این بیماری‌ها هر‌ساله موجب مرگ یا ناتوانی میلیونها نفر در کشورهای فقیر جهان می‌شوند. چهار گرانت عبارتند از:
الف) انستیتوی تحقیقات بیماریهای عفونی (IDRI) برای توسعه واکسنی برای درمان لیشمانیازیس به مبلغ ۳۲ میلیون دلار؛ این گرانت از برنامه‌ای ۶ ساله برای ساخت واکسن و کارآزمایی بالینی در هندوستان، سودان و برزیل حمایت خواهد کرد.
ب) انستیتوی واکسن سابین (SVI) برای توسعه واکسنی برای کرم‌های قلابدار به مبلغ ۱۳/۸ میلیون دلار؛ عفونت کرم‌های قلابدار ۶۰۰ میلیون نفر را در جهان مبتلا می‌کند و از عوامل عمده آنمی و سوء‌تغذیه کودکان و زنان در کشورهای در‌حال‌توسعه است. این گرانت از «برنامه واکسن کرم‌های قلابدار انسانی» حمایت می‌کند که توسط انستیتوی واکسن سابین رهبری می‌شود و دارای شرکایی از موسسات تحقیقاتی آمریکا، اروپا، استرالیا و برزیل است.
ج) دانشگاه کارلینای شمالی ‌(UNC) برای توسعه داروهایی ارزان و موثر برای درمان تریپانوزونیازیس و لیشمانیازیس به مبلغ ۲۱/۳ میلیون دلار؛ تریپالنوزومیازیس یا بیماری خواب هر ساله ۳۰۰ هزار نفر را در جنوب صحرای آفریقا می‌کشد و ۶۵ میلیون نفر در خطر ابتلا به آن هستند. UNC کنسرسیومی از محققین از کشورهای آمریکا‌، اروپا و کنیا را رهبری می‌کند.
د) کتابخانه عمومی علوم PLoS برای راه‌اندازی یک مجله معتبر پزشکی در زمینه بیماریهای موردغفلت به مبلغ ۱/۱ میلیون دلار؛ این مجله جدید، انجمنی را برای دانشمندان از کشورهای توسعه‌یافته و درحال‌توسعه ایجاد‌‌خواهد‌کرد تا آخرین اطلاعات خود در زمینه این بیماری‌ها مبادله کنند.
ضمناً لینکدونی این وبلاگ با استفاده از سایت del.icio.us راه‌اندازی شد و در آن لینکهای مطالب جالبی را که در اینترنت می‌بینم، خواهم گذاشت.

مهر ۱۰, ۱۳۸۵

  • Page 1 of 2
  • 1
  • 2


فید مطالب: مشترک شوید!

RSS

دسته‌بندی موضوعی

آرشیو ماهیانه

انجمن‌‌های علمی

سایت‌های تخصصی

پیوندها

اطلاعات