Filed under: ايمونولوژی

واکسن مالاریا

اسپروزوئیت اشعه دیدهبر اساس آخرین اطلاعات سازمان جهانی بهداشت، در سال ۲۰۱۰ حدود ۲۱۹ میلیون مورد بیماری مالاریا و تقریباً ۶۶۰ هزار مورد مرگ‌ و میر ناشی از آن وجود داشته است. تحقیق برای تهیه واکسن مالاریا یکی از فعال‌ترین عرصه‌های پژوهشی در انگل‌شناسی است. در حال حاضر حدود ۲۰ کاندیدای واکسن مالاریا در مرحله کارآزمایی بالینی هستند که جدی‌ترین و پیشرفته‌ترین آنها، موسوم به RTS,S/ASO1، در فاز ۳ کارآزمایی بالینی بر روی ۱۵ هزار کودک آفریقایی است.
اما اخیراً و بر اساس تحقیقی که در مجله ساینس (Science) انتشار یافته است، یک کاندیدای جدید برای واکسن مالاریا در مرحله ابتدایی کارآزمایی بالینی، نتایج امیدوارکننده‌ای را به همراه داشته و توانسته است در دوزهای بالا، ۱۲ نفر از ۱۵ نفر فرد مورد آزمایش را در برابر بیماری محافظت کند. برای این واکسن که در ایالات متحده آمریکا توسعه یافته است،‌ از روشی غیر معمول استفاده می‌‌شود: برای برانگیختن ایمنی در افراد، انگل‌های زنده اما ضعیف شده مالاریا به صورت مستقیم تزریق می‌شوند.
نویسنده اصلی مقاله دکتر رابرت سدار (Dr Robert Seder) از مرکز تحقیقات واکسن در انستیتوی ملی بهداشت آمریکا در مریلند می‌گوید: «ما از نتایج هیجان‌زده و شوکه شدیم، اما اهمیت دارد که ما آن را تکرار کرده و توسعه داده و در جمعیت‌های بزرگ‌تر انجام دهیم.»
برای دهه‌ها معلوم شده بود که مواجهه با نیش پشه‌های تیمار شده با پرتو می‌تواند موجب محافظت انسان در برابر مالاریا شود. اما مطالعات نشان داده بودند که برای ایجاد ایمنی در سطحی بالا و قابل قبول به بیش از ۱۰۰۰ نیش پشه در طول زمان نیاز است. در نتیجه، این روشی غیر عملی برای حفاظت گسترده در انسان‌ها محسوب می‌شود.
در عوض، یک کمپانی زیست‌فناوری موسوم به Sanaria در شرایطی استریل، پشه‌های مالاریا را در آزمایشگاه تکثیر و آنها را با اشعه مواجهه داده و انگل‌های مولد مالاریا (پلاسمودیم فاسیپاروم) را از آنها استخراج کرده است. سپس این انگل‌های زنده اما ضعیف شده در آزمایشگاه کشت داده شده و به صورت ویال‌هایی آماده شده‌اند که می‌توان آن را به طور مستقیم به جریان خون افراد تزریق کرد. این کاندیدای واکسن PfSPZ نامیده شده است.
برای انجام فاز اول کارآزمایی بالینی، محققان گروهی ۵۷ نفره از داوطلبان که قبلاً هرگز سابقه مالاریا نداشتند را وارد مطالعه کردند. ۴۰ نفر از آنها دوزهای متفاوتی از واکسن را دریافت کردند و ۱۷ نفر بقیه به عنوان شاهد واکسن نگرفتند. سپس همه آنها در معرض نیش پشه‌های حامل مالاریا قرار داده شدند.
محققان دیدند که افرادی که واکسن نزده بودند و کسانی که دوز پایینی از واکسن دریافت کرده بودند، همگی به مالاریا مبتلا شدند. اما از ۱۵ نفری که بالاترین دوز را گرفته بودند، بعد از مواجهه با پشه‌های آلوده، تنها ۳ نفر به مالاریا مبتلا شدند.
دکتر رابرت سدار می‌گوید: «ما از نظر تاریخی می‌دانستیم که دوز اهمیت زیادی دارد و به ۱۰۰۰ نیش پشه برای دستیابی به حفاظت نیاز است و این تأییدی بر این نتیجه است. این به ما اجازه می‌د‌هد که برای بهینه‌سازی واکسن، در مطالعات آینده دوز را افزایش داده و برنامه زمانی آن را تغییر دهیم. سؤالات اساسی دیگر این است که آیا این واکسن برای زمانی طولانی پایدار خواهد بود و آیا می‌تواند در برابر سایر سویه‌های مالاریای انسانی نیز حفاظت ایجاد کند.» او اضافه می‌کند اما این واقعیت که واکسن بجای تزریق داخل یا زیر جلدی، باید به جریان خون تزریق شود، تحویل و ارائه آن را قدری مشکل‌تر می‌سازد.
دکتر اشلی برکت (Dr Ashley Birkett) از مؤسسه «اقدام برای واکسن مالاریا پت» در مورد این تحقیق اظهار می‌دارد که «آنها آشکارا کارآزمایی‌هایی در مراحل خیلی ابتدایی با تعداد کم داوطلب هستند، اما بدون شک ما از نتایج آن بی‌نهایت تشویق و دلگرم شده‌ایم.»
وی همچنین می‌گوید که بیش‌تر کاندیداهای فعلی واکسن به جای تمام ارگانیسم، ملکول‌های یا بخش‌های خاصی از آن را مورد هدف قرار می‌دهند. اما روش حاضر باعث القاء پاسخ گسترده‌ای بر علیه تعداد زیادی از اهداف متفاوت بر سطح انگل می‌‌گردد. منبع

۱ دیدگاه مرداد ۱۸, ۱۳۹۲

درمان بیماری روده تحریک‌پذیر با کرم‌های انگلی

بیماری التهابی روده  (Inflammatory bowel disease =IBD) که شامل بیماری کراون (Crohn) و کولیت اولسراتیو می‌شود، طیفی از علایم ناخوشایند مانند درد شکم، استفراغ، اسهال، خونریزی از رکتوم، اسپاسم‌های عضلانی و کرامپ‌های داخلی شدید در ناحیه لگن و کاهش وزن را تجربه می‌کنند. علل این بیماری‌ها پیچیده است و هنوز به خوبی شناخته نشده‌اند، اما میزان بروز IBD در مناطق صنعتی که عفونت‌های انگلی کرمی تا حد زیادی حذف و یا ریشه‌کن شده‌اند. این حقیقت این احتمال را تقویت کند که عفونت‌های انگلی می‌توانند انسان را در برابر التهاب‌های روده که زمینه‌ساز IBD هستند، حفاظت کنند (منبع: لانست). اما هیچ‌کس نمی‌خواهد به کرم‌های انگلی آلوده شود. نه؟
اما IBD آنقدر ناخوشایند است که تاکنون چندین کارآزمایی بالینی به صورت آلوده کردن عمدی و داوطلبانه افراد به تریکوریس سوئیس (Trichuris suis) با موفقیت‌هایی انجام شده است (منبع). با وجود این در مورد اینکه چگونه این کرم‌ها به انسان در سرکوب علایم التهابی کمک می‌کنند باید هنوز روشن شوند.
میمون‌های نگهداری شده در مراکز تحقیقاتی اغلب مبتلا به اسهال مزمن و بیماری گوارشی می‌شوند که بسیار شبیه کولیت اولسراتیو است. یک مقاله جدید، درمان میمون‌های مبتلا با استفاده از از کرم شلاقی انسان (تریکوریس تریکیورا) را گزارش کرده است. در چهار میمون از ۵ میمون تحت درمان، علایم بیماری کاهش یافت. بعد از درمان با کرم، تعداد باکتری کمتری به دیواره روده آن‌ها متصل بودند و پاسخ التهابی آنها به باکتری‌های روده کاهش یافته بود. به علاوه ترکیب باکتری‌های روده که در میمون‌های بیمار تغییر کرده بود، بعد از درمان با کرم‌های شلاقی به ترکیب فلور طبیعی نزدیک شده بود. این نتایج بیانگر مکانیسم احتمالی است که کرم‌های انگلی به واسطه آن می‌توانند از طریق کاهش پاسخ ایمنی علیه باکتری‌های روده، علایم التهاب روده را بهبودی دهند. منابع: MicrobiologyBytes و PLOS Pathogens

۲ دیدگاه آذر ۴, ۱۳۹۱

توکسوپلاسموز نهفته و انسان

در شماره اخیر مجله انگلیسی انگل‌شناسی ایران (Iranian Journal of Parasitology) مقاله مروری جالبی از آقای دکتر عبدالحسین دلیمی، استاد دانشگاه تربیت مدرس و همکارشان آقای علی عبدلی، تحت عنوان توکسوپلاسموزیس نهفته و انسان (Latent Toxoplasmosis and Human) منتشر شده است. در این مقاله آخرین اطلاعات موجود در مورد نقش این شکل از بیماری توکسوپلاسموز در اتیولوژی اختلالات روانی مختلف انسان ارائه و جمع‌بندی می‌شود. در پایان مقاله هم، به برخی متابولیسم‌های احتمالی توکسوپلاسما در ایجاد این تغییرات اشاره شده است. این مقاله از لینک زیر قابل دریافت است. اختلالات مورد بحث شامل موارد زیر می‌گردد:
۱- تغییرات رفتاری
۲- اسکیزوفرنی
۳- اختلالات افسردگی
۴- ‌ناهنجاری اضطراری- عقده‌ای (obsessive–compulsive disorder)
۵- بیماری آلزایمر
۶- ‌بیماری پارکینسون
۷- صرع
۸- میگرن
۹- عقب ‌ماندگی روانی
۱۰- کاهش ضریب هوشی
۱۱- اقدام به خودکشی
۱۲- افزایش تصادفات رانندگی
۱۳- تغییر نسبت جنسی در تولد‌ها (افزایش پسرزایی)

http://journals.tums.ac.ir/upload_files/pdf/_/20371.pdf

۳ دیدگاه فروردین ۱۲, ۱۳۹۱

اثرات مثبت توکسوپلاسما بر آلزایمر

با سلام و تبریک سال ۱۳۹۱ خورشیدی به خوانندگان عزیز و پوزش از غیبت طولانی‌ام، در این پست خبری جالب در مورد انگل تک‌سلولی و مرموز توکسوپلاسما برایتان دارم:
پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه سئول در تحقیقی دریافتند که وقفه‌ی سیستم ایمنی ناشی از توکسوپلاسما، دارای اثرات مثبت و مطلوبی بر پاتوژنز و پیشرفت بیماری آلزایمر در مدل موشی آن دارد و می‌تواند منجر به کاهش معنی‌داری در مقدار رسوب پلاک‌های بتا آمیلوئیدی (مهم‌ترین مشخصه بیماری آلزایمر) و عملکرد بهتر موش‌ها در تست‌های رفتاری مانند لابیرنت آبی (water maze) شود.  این خبر در شماره ۲۱ مارس (همین چهار روز قبل) مجله PLoS ONE منتشر شده است.
توکسوپلاسما که در اصل انگل گربه و حیوانات خونگرم است،‌ می‌تواند در حاملگی‌ها و نیز در افراد دچار ضعف سیستم ایمنی باعث عوارض جدی در انسان‌ها شود. منبع

نوشتن دیدگاه فروردین ۶, ۱۳۹۱

کشف پاشنه آشیل کرم‌های انگلی

دانشمندان کشف کرده‌اند که چرا برخی افراد به طور طبیعی در برابر کرم‌های انگلی مقاوم بوده در حالی که برخی دیگر به همان عفونت‌ها حساس هستند. این کشف می‌تواند به درمان‌های جدیدی برای بیش از یک میلیون نفر انسان در سراسر جهان منتهی شود.
کرم‌های انگلی روده یک علت عمده مرگ و میر و بیماری انسان‌ها به ویژه در جهان سوم و نیز حیوانات خانگی و دام‌ها در سراسر جهان هستند. اکنون محققان دانشگاه منچستر برای اولین بار یک جزء کلیدی در موکوس روده انسان‌ها و حیوانات را یافته‌اند که می‌تواند برای کرم‌ها سمی باشد.
این کرم‌ها در روده زندگی می کنند، جایی که به وسیله لایه ضخیمی از موکوس محافظت می‌شود. این سد موکوسی ترکیب پیچیده‌ای از املاح، آب و پروتئین‌های پوشیده از قند موسوم به موسین‌ها (Mucins) هستند که به موکوس حالتی ژله‌‌ای می‌دهند. در این مطالعه از مدل عفوت کرم شلاقی موش یعنی تریکوریس موریس (Trichuris muris) استفاده شد که بسیار شبیه معادل انسانی آن، تریکوریس تریکیورا (Trichuris trichiura) است. این محققان قبلاً دریافته بودند که موش‌هایی که قادر به دفع این کرم از روده خود بودند، موکوس بیشتری تولید می‌کردند. نکته قابل اهمیت اینکه، موکوس این موش‌ها حاوی نوع خاصی موسین به نام Muc5ac است. این موسین به ندرت در روده وجود دارد اما در صورت وجود خواص فیزیکی ژل موکوسی را تغییر می‌دهد.
آنها مشاهده کردند موش‌‌هایی که از نظر ژنتیکی توانایی تولید Muc5ac نبودند، علی‌رغم پاسخ ایمنی قوی  بر علیه این انگل، قادر به دفع و پاکسازی عفونت نبودند که این مسئله منجر به عفونت‌های درازمدت می‌شود. به علاوه آنها کشف کردند دلیل اهمیت Muc5ac این است که این موسین برای کرم‌ها سمی بوده و سلامت آنها را به خطر می‌اندازد.
این تحقیق که در مجله طب تجربی Journal of Experimental Medicine  چاپ و در Nature به آن اشاره شده است، همچنین به این نتیجه رسیده است که موسین Muc5ac، برای دفع و پاکسازی موثر انواع دیگری از کرم‌های انگلی روده انسان از جمله کرم‌های قلابدار و استرونژیلوئیدس ضروری است.
دکتر سمیرا حسنیان (Dr. Sumaira Hasnain) محقق اصلی این پروژه می‌گوید: «ما برای اولین بار کشف کردیم که یک جزء تنها از سد موکوسی، موسین Muc5ac برای دفع و پاکسازی عفونت ضروری است. نحقیق ما می‌تواند به شناسایی افراد حساس و مقاوم به عفونت‌های کرمی کمک کند و در نهایت به درمان‌های جدید برای افراد مبتلا به عفونت های کرمی مزمن بیانجامد». اصل خبر

۲ دیدگاه اردیبهشت ۲۲, ۱۳۹۰

مهمانی ناخوانده برای مالاریای انسانی

دانشمندان هشدار می‌دهند که گونه‌ای از انگل مالاریا می‌تواند هدف خود را از میمون‌ها به انسان‌ها تغییر دهد. این محققان در مقاله‌ای در PloS Pathogens اعلام کرده‌اند میمون‌های ماکاک (Macaque) در آسیای جنوب‌شرقی مخزن عمده‌ای برای نوعی انگل مالاریا به نام پلاسمودیوم ناولسی (Plasmodium knowlesi) هستند که می تواند به انسان‌ها منتقل شود.
آنها معتقدند که ازدیاد جمعیت‌های انسانی و تخریب جنگل‌ها در این مناطق می‌تواند منجر به تغییر میزبان شود. اما این تغییرات می‌تواند به کاهش انتشار بیماری مالاریا نیز بیانجامد.
حدود یک میلیون نفر هر ساله در اثر مالاریا می‌میرند. پلاسمودیوم ناولسی به عنوان پنجمین انگل مالاریا در انسان‌ها شناخته می‌گردد. این انگل بیش‌تر در میمون‌ها وجود دارد اما موارد انسانی آن دیده شده است و در آزمایشگاه نشان داده شده است که قادر به انتقال از انسان به انسان است.
در آسیای جنوب‌شرقی میمون‌های ماکاک فراوان‌ترین پریمات بعد از انسان‌ها هستند.
آزمایش خون روی ۱۰۸ میمون ماکاک وحشی نشان داد که بیش از سه چهارم آنها آلوده به این نوع انگل مالاریا بوده‌اند.
پروفسور Singh از مرکز تحقیقات مالاریا در دانشگاه ساراواک مالزی به BBC می‌گوید: «ماکاک‌ها یک میزبان ذخیره و مخزن بزرگ برای پلاسمودیوم ناولسی هستند.»
آنالیز ژنتیکی نشان داده است که پلاسمودیوم ناولسی قبل از سکونت انسان‌ها در آسیای جنوب شرقی در میمون‌ها وجود داشته است. این محققان گفته‌اند که انسان‌ها بیش‌تر به وسیله این مخزن آلوده می‌شوند تا آنکه بیماری بین انسان‌ها انتقال یابد.
پروفسور Singh درباره وضعیت آینده هشدار می‌دهد: «ما نمی‌دانیم رفتار پشه‌ها چگونه تغییر خواهد کرد. افزایش  جمعیت‌‌های انسانی و تخریب جنگل‌ها، می تواند منجر به گرایش پشه‌ها به انسان‌ها شود.»
دکتر هیلاری رانسون از دانشکده طب گرمسیری لیورپول اظهار داشت: «این گمانه‌زنی خیلی منطقی به نظر می‌رسد. تخریب جنگل‌ها و هرگونه اختلال در اکوسیستم، منجر به مواجهه انسان با طیف وسیعی از حشرات خونخوار و پاتوژن‌های منتقله توسط آنها می‌گردد؛ تب زرد یک مثال خوب در این مورد است.»
او می‌گوید اگر ابتلای انسان‌ها به این نوع انگل مالاریا زیاد باشد، آنگاه پلاسمودیوم ناولسی هم، خود را برای هدف قرار دادن انسان‌ها سازگار می‌کند. منبع

۳ دیدگاه اردیبهشت ۶, ۱۳۹۰

لیشمانیا به عنوان یک پاتوژن بازپدید (بخش پایانی)

یک ماکروفاژ در حال بلعیدن پروماستیگوت لیشمانیا

یک ماکروفاژ در حال بلعیدن پروماستیگوت لیشمانیا

۳- عفونت توأم با HIV
با توجه به ابتلای حدود ۳۳/۴ میلیون نفر به HIV در حال حاضر در جهان، یکی از هشداردهنده‌ترین مشاهدات در سال‌های اخیر، پیدایش عفونت تو‌أم با لیشمانیا بوده است.  عفونت توأم لیشمانیا/HIV، اولین بار در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰ به ویژه در جنوپ اروپا شرح داده شده است و اکنون تخمین زده می‌شود که بین ۲ تا ۱۲ درصد از همه موارد لیشمانیوز احشایی به صورت عفونت توأم هستند (اگرچه در برخی مناطق این نسبت می‌تواند حتی به ۳۰ درصد هم برسد). همچنان که قبلاً نیز تأکید شد، این می‌تواند بیانگر نوعی گزارش دهی کمتر از میزان واقعی باشد، چرا که ندرتاً بیماران HIV از نظر وجود لیشمانیا مورد آزمایش قرار می‌گیرند. عفونت HIV می‌تواند خطر ابتلا به لیشمانیوز احشایی (کالاآزار) را شدیداً و بین ۱۰۰ با ۱۰۰۰ برابر افزایش دهد. از سوی دیگر، عفونت لیشمانیا، تکثیر HIV را تقویت و موجب پیشرفتِ عفونت به سوی بیماری ایدز می‌شود. در حالی که معرفی روش درمان ضد ویروسی با فعالیت بالا (HAART) برای مبارزه با HIV در اروپا، بارِ عفونت توأم را کاهش داده است؛ اما موانع قابل‌ملاحظه‌ای (مثلاً هزینه‌ی بالای این نوع درمان) برای کاربرد این رویکرد در سطح جهانی وجود دارد. همچنین داروهای ضد لیشمانیایی در بیماران آلوده به HIV تأثیر کمتری دارند و موارد عود بعد از درمان شایع‌تر است. بنابراین با گسترش HIV به نواحی آندمیک لیشمانیا (مانند هند)، خطر زیادی از نظر عفونت توأم وجود دارد که بارِ هر دو بیماری را تا حد وحشتناکی افزایش می‌دهد.

نتیجه‌گیری
این سه عامل تأثیرگذار بر انتقال لیشمانیا و بار بیماری حاکی از نیاز ما به تفکر درباره این انگل، به عنوان یک پاتوژن بازپدید و آماده‌سازی راهبردهای بهداشت عمومی برای این موضوع است. درمان‌های کنونی متاسفانه برای بیش‌تر جمعیت دنیا گران است. بنابراین تحقیقات آینده باید بر بهبود درک ما از اصول بیولوژی بیماری باشد تا به ما توانایی دهد که رویکردهای درمانی جدید و راهبردهای واکسن برای این بیماری انگلی بازپدید را توسعه دهیم. منبع

مطالب مرتبط:
لیشمانیا به عنوان یک پاتوژن بازپدید (بخش دوم)
لیشمانیا به عنوان یک پاتوژن بازپدید (بخش اول)

نوشتن دیدگاه فروردین ۳۱, ۱۳۹۰

واکسنی برای نوروسیستی‌سرکوزیس

یک واکسن خوکی می‌تواند مانع از گسترش بیماری کشنده مغزی نوروسیستی‌سرکوزیس (neurocysticercosis) در انسان شود. نوعی کرم‌ نواری موسوم به کرم کدوی خوکی (با نام علمی تنیا سولیوم) در این بیماری نقش حیاتی دارد. در این بیماری کیست‌هایی در مغز و ستون فقرات انسان ایجاد می‌شود که عامل اصلی صرع اکتسابی در کشورهای آندمیک و در حال توسعه می‌باشد.
در این بیماری تخم کرم از طریق مدفوع انسان در محیط خارج پراکنده می‌شود و خوک با بلع این تخم‌ها همراه با آب و غذای خود به شکل لاروی انگل که سیستی‌سرکوس نامیده می‌شود، آلوده می‌شود. سپس انسان‌ها با خوردن گوشت نیم‌پز یا ناپخته خوک به فرم بالغ و نیز گاهی فرم لاروی آن مبتلا می‌شوند.
تنیا سولیوم هرساله موجب حدود ۵۰ میلیون عفونت کرم نواری و حدود ۵۰ هزار مرگ ومیر ناشی از بیماری مغزی آن یعنی سیستی‌سرکوزیس می‌شود. کرم بالغ در روده باریک انسان می‌تواند به طول چندین متر برسد و برای سال‌ها بدون هیچ عارضه‌ای زنده بماند، اما تخم‌های تولید شده متاسفانه در روده باز می‌شوند و لارو کرم به مغز مهاجرت و موجب نوروسیستی‌سرکوزیس می‌شود.
اخیراً در یک مطالعه پایلوت که به صورت کارآزمایی بالینی و تحت هدایت پروفسور مارشال لایتاولرز (Marshall Lightowlers) از دانشگاه ملبورن استرالیا در یک منطقه آندمیک بیماری در کامرون انجام شده است، واکسیناسیون خوک‌های جوان باعث ریشه‌کنی کامل و صد درصدی آنها در مقایسه با گروه کنترل گردیده است. این محققان در ابتدا ۲۴۰ بچه خوک را انتخاب و همه آنها را با داروهای ضد کرمی درمان کردند. سپس نیمی از آنها را واکسینه کردند و نیم دیگر را به عنوان کنترل در نظر گرفتند و بعد همه آنها را در بین گله‌ طبیعی خوک‌ها رها کردند. ۱۲ تا ۱۴ ماه بعد، در گروه کنترل، ۲۰ خوک آلودگی داشتند در حالی که در بین خوک‌های واکسینه شده هیچ موردی از آلودگی به تنیا سولیوم مشاهده نشد. نتایج و جزئیات بیشتر این مطالعه در شماره آینده مجله بین‌المللی انگل‌شناسی (International Journal for Parasitology) چاپ خواهد شد. منبع

۱ دیدگاه اسفند ۲۰, ۱۳۸۸

فرازونشیب‌های واکسن سالک

دکتر علی خامسی‌پور

دکتر علی خامسی‌پور دانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهران  و عضو هیئت علمی ‌مرکز آموزش و پژوهش پوست و جذام ایران که مجری طرح ارزیابی واکسن سالک در ایران نیز است در مصاحبه‌ای با خبرگزاری  دانشجویان ایران (ایسنا) آخرین وضعیت این واکسن را شرح داده است. وی به عنوان یکی از افرادی که به طور کامل از ابتدای ساخت این واکسن در بطن کار بوده، از نحوه اطلاع‌رسانی در خصوص این پروژه گله‌مند است و می‌گوید « درایران بارها تولید، ارزیابی و موفقیت تولید فاز انسانی واکسن سالک درخبرها آمده است، اما آیا شایسته است که هر سال چندین بار درباره واکسن سالک (لیشمانیوز) و موفقیت محققان ایرانی اخباری نه چندان کامل پخش شود.» وی  ایران را از پیشگامان تولید و ارزیابی واکسن لیشمانیوز در جهان عنوان می‌کند اما تاکید دارد که تاکنون واکسنی علیه هیچ‌ یک از انواع لیشمانیوز انسانی در جهان به بیماران عرضه نشده است.
وی با تاکید بر این که پژوهش نیاز به سرمایه‌گزاری مالی و علمی ‌جهانی به ویژه در مناطق اندمیک دارد به خبرنگار پژوهشی خبرگزاری دانشجویان ایران گفت: نشر اخبار شتاب زده و یا احیانا نادرست در سطوح مختلف تاثیر می‌گذارد.
در مناطق اندمیک بیماران با زخم‌های متعدد متعجب می‌شوند که اگر واکسن وجود دارد، پس چرا بیماری در منطقه بیداد می‌کند و مسوولان کم‌کاری می‌کنند و در نهایت در سطوح مختلف رفته رفته اعتماد به رسانه‌ها کم‌رنگ می‌شود. این‌گونه اطلاع‌رسانی‌های ناقص و پراکنده همچنین بر پژوهشگران داخلی درگیر در این تحقیقات نیز که احتمالا عمداً یا سهواً نامشان قید نمی‌شود یا ارزش لازم به کار آنها داده نمی‌شود، نیز تاثیر نامطلوبی دارد.
دکتر خامسی پور درباره تاثیرات منفی بین المللی انتشار اخبار کذب وشتاب زده ادامه داد: پژوهشگران خارجی هم با شنیدن چنین خبرهایی می‌پندارند که محققان ایرانی قابل‌اعتماد نیستند و احتمالا اگر طرح به نتیجه‌ای برسد حق آنان پایمال خواهد شد و بنابراین همکاری‌های خود را حتی الامکان محدود می‌کنند و در سطوح مختلف جامعه هم اعتماد به محققان ایرانی کاهش می‌یابد.  مشروح گفتگو در اینجاست.

۱ دیدگاه تیر ۲۷, ۱۳۸۷

روشى نو در درمان سرطان

سلام !  انستیتوى علوم وایزمن در اسرائیل از بهترین موسسات تحقیقاتى دنیا بشمار مى رود که در آن ۲۵۰۰ دانشمند، دانشجو، تکنیسین و کارمند زندگى و کار مى کنند. پروفسور میرلمن Mirelman رئیس کرسى میکروبیولوژى و پارازیتولوژى (انگل شناسی) این موسسه و همکاران وى در تحقیقى جالب و هوشمندانه با استفاده از ماده اى موسوم به آلیسین Allicin که بطور طبیعى در گیاه سیر وجود دارد موفق به تخریب تومورهاى بدخیم و سرطانى شدند. کلید موفقیت آنها بر تکمیل یک سیستم دومرحله اى و منحصر به فرد براى تحویل مستقیم و متمرکز این ماده به سلولهاى سرطانى استوار است.


آلیسین ماده اى است که موجب طعم و بوى خاص سیر مى شود. از سالها پیش معلوم شده بود که آلیسین به همان اندازه تندى و زنندگى خود سمى نیز مى باشد و نه تنها سلولهاى سرطانى را مى کشد بلکه میکروبهاى بیماریزا و حتى سلولهاى سالم بدن را از بین مى برد. خوشبختانه براى سلولهاى بدن ما، آلیسین بسیار ناپایدار است و بعد از خوردن به سرعت تجزیه مى شود. اما این تجزیه سریع و سمیت غیر اختصاصى دو مانع عمده در جهت کاربرد این ماده بعنوان یک شیوه درمانى بوده است. این دانشمندان این دو مانع را با طراحى یک روش تحویل داروى ابتکارى حل کرده اند که به دقت یک بمب هوشمند عمل مى کند. این روش شبیه همان مسیرى است که آلیسین در طبیعت سنتز مى شود. در طبیعت آلیسین محصول واکنشى بیوشیمیایى بین دو ماده است که بصورت جداگانه در حفره هاى ریز و مجاور هم در داخل هر حبه سیر ذخیره مى شوند. این دو ماده یک آنزیم بنام آلیناز Alliinase و ماده اى  موسوم به آلین Alliin هستند.هنگامى که حبه سیر بوسیله انگلهاى خاک در حین تغذیه از بافتهاى نرم سیر و یا بوسیله آشپزها در هنگام تهیه سس خرد مى شوند، غشاى بین این حفرات پاره مى شود و تولید سریع آلیسین رخ مى دهد. دانشمندان دریافتند که اگر بتوان با چنین روشى دوزهایى از آلیسین را بصورت مکرر در محل تومر تولید کرد، غلظت بالایى از ملکولهاى سمى براى کشتن سلولهاى سرطانى فراهم خواهد شد.


این دانشمندان براى نشانه گیرى دقیق تومورها از این حقیقت سود بردند که بیشتر انواع سلولهاى سرطانى گیرنده هاى مشخصى را بر سطح خود ظاهر مى کنند. یک آنتى بادى که براى شناسایى این گیرنده ها برنامه ریزى شده است را بصورت شیمیایى به آنزیم آلیناز پیوند داده مى شود و به خون تزریق مى گردد. این آنتى بادى بهمراه آنزیم متصل به خود، سلولهاى سرطانى را پیدا مى کند و بر سطح آنها مى نشیند. دانشمندان سپس جزء دوم یعنى آلین را در فواصل زمانى تزریق مى کنند که در برخود با آلیناز به ملکولهاى کشنده آلیسین تبدیل مى شود که به داخل سلولهاى سرطانى نفوذ کرده و آنها را از بین مى برد. بخاطر این سیستم تحویل دقیق، سلولهاى طبیعى مجاور سلولهاى سرطانی، سالم مى مانند.


این گروه با استفاده از این روش موفق به متوقف کردن رشد تومورهاى معده در موشها شده اند. این روش براى بیشتر انواع سرطانها موثر است و ارزش فوق العاده اى در جلوگیرى از متاستاز بعد از عمل جراحى دارد. پروفسور میرلمن مى گوید:« اگر پزشکان نمى توانند محل مهاجرت و استقرار سلولهاى متاستاتیک را ردیابى کنند اما ترکیب آنتى بادی- آلیناز- آلین مى توانند آنها را در هر جاى بدن تعقیب و تخریب کند». منبع

نوشتن دیدگاه دی ۲۲, ۱۳۸۲


فید مطالب: مشترک شوید!

RSS

دسته‌بندی موضوعی

آرشیو ماهیانه

انجمن‌‌های علمی

سایت‌های تخصصی

پیوندها

اطلاعات