سنتز و ترشح کانابینوئیدها توسط برخی نماتودها

شهریور ۱۳, ۱۳۹۷

دفعه بعد که خواستید از چیزی شکایت کنید، وضعیت کرم روده را به یاد بیاورید که نه تنها باید از پس خوردن و زادوولد در حصار تنگ بدن موجود دیگری برآید، بلکه باید مانع از تخریب و تجزیه خودش توسط میزبان شود؛ یعنی جاخالی دادن و فرار از برابر سیستم ایمنی و التهاب، که پاسخ طبیعی بدن میزبان به هر حمله خارجی است. [جسارت بنده تلقی نشود، برای رعایت امانت در ترجمه است!]
محققان دانشگاه کالیفرنیا دریافته‌ا‌ند که نماتود نیپواسترونژیلوس برازیلینسیس (Nippostrongylus brasiliensis) با ترشح اندوکانابینوئید‌ها، شانس بقای خود در موش میزبانش را افزایش می‌دهد. این ملکول‌ها به داشتن اثر ضدالتهابی شناخته می‌شوند؛ و البته همان ماده مؤثره مخدر حشیش است که توسط گیاه شاهدانه (Cannabis) تولید می‌شود. در همین حال، موش میزبان هم اندوکانابینوئیدهای خود را آزاد می‌کند که به نظر می‌رسد که درد ناشی از نفوذ و حرکت کرم‌ها را خنثی می‌کند و باعث دو برابر شدن دوز ضددردها در بدن موش می‌شود.
این، یافتهٔ هیجان‌انگیزی برای علم انگل‌شناسی و نویدبخش درمان جدید برای کرم‌های انگلی است. چراکه می‌توان نتیجه‌ گرفت که ژنهای مشابهی در کرم‌های انگلی انسان برای تنظیم و ترشح اندوکانابینوئیدها وجود دارد. سیستم اندوکانابینوئید (ECS) بسیار «حفاظت‌شده» است، به این معنی که پیدایش آن به زمانی بسیار قبل از جدا شدن مسیر اجداد موش‌ها و کرم‌ها در درخت زندگی برمی‌گردد. علم هنوز در ابتدای مسیر شناسایی این سیستم است، اما به‌نظر می‌رسد که کارکردهای زیادی دارد: اشتها، خلق و خوی و حافظه را تنظیم می‌کند و پذیرای انواع مشتقات گیاه شاهدانه است.
چرخه زندگی این انگل بسیار شبیه آسکاریس و کرم‌های قلابدار انسان است. لارو انگل از خاک به پوست نفود می‌کند سپس همراه با جریان خون به قلب راست و بعد به ریه می‌رسد در آنجا رشد کرده و در داخل بافت ریه حرکت می‌کند باعث تخریب و التهاب می‌شود. نوزاد کرم همراه با خلط یا سرفه وارد دهان و بعد از بلع، وارد روده می‌شود و در آنجا به داخل مخاط فرو می‌رود. بعد از جفتگیری،‌ تخم‌های کرم از طریق مدفوع به خارج دفع شده و در خاک مناسب می‌رسند و لاروها خارج‌شده از تخم، موش‌های دیگر را آلوده می‌کنند.
موش آلوده به نیپواسترونژیلوس، به راستی موجود بدبختی است، اما کاملاً هم بی‌دفاع نیست. خانم Meera Nair ایمونولوژیست دانشگاه کالیفرنیا و محقق اصلی این مطالعه می‌گوید: «اندوکانابینوئید‌ها روی سیستم ایمنی بدن تأثیر می‌گذارند، آنها التهاب و درد را کاهش داده و نیز تغذیه را بهبود می‌دهند؛ به همین دلیل است که کانابیس برای درمان سرطان نیز استفاده می‌شود. میزبان و کرم هر دو با ترشح این ملکول‌، ‌بهترین همکاری را برای بقا و رابطه دوطرفه خودشان انجام می‌دهند.»
وی همچنین امیدوار است که با شناخت نقش و عمل این ملکول در کرم‌ها، بتوان نسل جدیدی از داروها را برای عفونت‌های انگلی ساخت.
به‌علاوه دانشمندانی اکنون در حال تحقیق در عرصه کرم‌درمانی (helminthic therapy) یعنی استفاده بالقوه از کرم‌های انگلی برای درمان اختلالات خودایمنی مانند بیماری سلیاک (Celiac) هستند که مکانیسم واقعی آن هنوز روشن نیست. آیا سیستم اندوکانابینوئید در این زمینه نقش دارد و حلقهٔ مفقوده در شناخت ما از توانایی کرم‌ها در کاستن از التهاب نیست؟
لطفاً برای اطلاع بیشتر از جزئیات، به مقاله مربوط به این تحقیق رجوع کنید (لینک زیر) که در مجله معتبر Infection and Immunity چاپ شده است.
پی‌نوشت: البته قبلاً ثابت شده است که برخی کرم‌های انگلی، به‌ویژه همین نیپواسترونژیلوس، موادی شبه‌مورفین (اوپیوئید) در داخل بدن میزبان و نیز در محیط کشت ترشح می‌کنند و اثرات آنها در کاهش درد و افت سیستم ایمنی مطرح شده است. از قضا، این پدیده، موضوع سمینار بنده در زمان دانشجویی بود.
لینک مقاله: https://iai.asm.org/content/early/2018/08/07/IAI.00441-18
لینک خبر: https://www.wired.com/story/worms-cannabinoids

Filed under: ايمونولوژی,مباحث كلي,نماتودها

نوشتن دیدگاه

(required)

(required), (Hidden)

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

TrackBack URL  |  RSS feed for comments on this post.


فید مطالب: مشترک شوید!

RSS

دسته‌بندی موضوعی

آرشیو ماهیانه

انجمن‌‌های علمی

پیوندها

سایت‌های تخصصی

اطلاعات