چرا پشه‌ها قادر به انتقال ایدز نیستند؟

mosquitoدر پست قبلی گفته شد که پشه‌ها نمی‌توانند ایدز را بین انسان‌ها انتقال دهند اما در اینجا به دلایل علمی این مسئله پرداخته می‌شود:

پشه‌ها ویروس عامل ایدز را هضم می‌کنند.
هنگامی که پشه‌ای یک عامل بیماری را از فردی به دیگری انتقال می‌دهد، عامل عفونی باید تا زمان کامل شدن فرایند انتقال در داخل بدن پشه زنده بماند. اگر پشه انگل را هضم کند، چرخه انتقال پایان می‌یابد و انگل نمی‌تواند به میزبان بعدی برسد. انگل‌های موفق منتقله از طریق پشه‌ها، دارای ترفندهای جالبی برای دوری از برخورد پشه با آنها به عنوان غذا هستند. برخی در برابر آنزیم‌های گوارشی داخل معده پشه مقاوم هستند؛ بیش‌تر آنها برای دوری از آنزیم‌های گوارشی قوی که می‌توانند به سرعت آنها از بین ببرد، هرچه زودتر راهی به خارج از معده پشه پیدا می‌کنند. انگل‌های مالاریا در پشه‌ها برای ۱۲-۹ روز زنده می‌مانند و در طول این مدت از چندین مرحله تکاملی اجباری عبور می‌کنند. ویروس‌های انسفالیت در داخل پشه تا ۲۵-۱۰ روز زنده باقی می‌مانند و در این دوره انکوباسیون به تعداد خیلی زیادی تکثیر می‌یابد. مطالعات روی HIV‌ به روشنی نشان داده است که ویروس ایدز به عنوان یک غذا برای پشه بوده و در هنگام خونخواری هضم و تجزیه می‌شود. در نتیجه پشه‌ای که خون فرد آلوده به HIV‌ را می‌خورد، آن خون را طی ۲-۱ روز هضم می‌کند و به صورت کامل هر ذره ویروسی که به طور بالقوه می‌تواند عفونت جدیدی را تولید کند را تخریب می‌کند. از آنجا که ویروس HIV زنده نمی‌ماند تا بتواند تولید مثل کند و به غدد بزاقی پشه حمله کند، مکانیسمی که بیش‌تر انگل‌های منتقله از طریق پشه برای رفتن از یک میزبان به میزبان بعدی استفاده می‌کنند، در مورد HIV امکان‌پذیر نیست.

پشه‌ها ویروس‌های HIV را به تعدادی که برای انتقال ایدز از طریق آلودگی کافی باشد، در هنگام خونخواری دریافت نمی‌کنند.
عوامل بیماری‌‌زای منتقله به وسیله حشرات که توانایی انتقال از یک فرد به فرد دیگر از طریق آلودگی قطعات دهانی دارند، باید در تعداد و سطح بسیار بالایی در جریان خون میزبان خودشان در گردش باشند. انتقال از طریق قطعات دهانی نیازمند ذرات عفونی به مقدار کافی برای شروع کردن یک عفونت جدید است. تعداد واقعی ذرات عفونی از یک بیماری به بیماری دیگر فرق می‌کند. ویروس ایدز (HIV) در سطح خیلی پایینی در خون جریان دارد ـ خیلی کم‌تر از سطح عامل هر بیماری شناخته شده دیگری که توسط پشه‌ها منتقل می‌شود. افراد عفونی ندرتاً بیش‌تر از ۱۰ واحد از HIV در جریان خون دارد و ۷۰ تا ۸۰ درصد افراد آلوده به HIV دارای سطحی غیرقابل ردیابی از ویروس در خونشان هستند. محاسبات در مورد پشه‌ها و HIV‌ نشان داده است پشه‌ای که خونخواری‌اش روی یک حامل HIV با ۱۰۰۰ واحد ویروس ایدز در گردش خون قطع و مختل شده باشد، دارای شانسی با احتمال ۱ به ۱۰ میلیون است تا بتواند تنها یک واحد HIV را به یک گیرنده غیر آلوده انتقال دهد. به صورت ساده‌تر، یک فرد غیر آلوده به HIV باید ۱۰ میلیون بار توسط پشه‌هایی گزیده شود که خونخواری روی یک فرد آلوده به ایدز را آغاز کرده باشند تا وی بتواند تنها یک عدد HIV را از قطعات دهانی آلوده پشه‌ها دریافت کند. با استفاده از همین محاسبات، حتی له شدن پشه‌ای که تا حداکثر ظرفیت، خون حاوی ویروس ایدز را بلعیده باشد هم نمی‌تواند به سطوح مورد نیاز برای آغاز کردن عفونت نزدیک شود. به طور خلاصه، انتقال مکانیکی ایدز به وسیله پشه‌های آلوده به HIV خیلی دور از حدود احتمال به نظر می‌رسد. بنابراین هیچ یک از مکانیسم‌های فرضی پیش گفته برای انتقال HIV به وسیله پشه عملی نمی‌باشد.

پشه‌ها سرسوزن‌های پرنده نیستند.
بسیاری از مردم پشه‌ها را به عنوان سرنگ‌های زیر جلدی ریز و پرنده‌ای تصور کرده و فکر می‌کنند چون سرسوزن‌های زیر جلدی می‌توانند با موفقیت HIV را از فردی به فرد دیگر انتقال دهند، پس پشه‌ها هم باید قادر به انجام چنین کاری باشند. ما دیدیم که افراد مبتلا به HIV در خون خود فاقد تعداد کافی ویروس برای انتقال عفونت از طریق آلودگی قطعات دهانی‌شان هستند. اما حتی اگر افراد HIV مثبت از سطح بالایی از ویروس در جریان خون خود برخوردار باشند باز هم نمی‌توانند به شیوه‌ای که در سرنگ‌های مشترک معمول است، ویروس را انتقال دهند. خیلی از مردم شنیده‌اند که پشه‌ها قبل از شروع خونخواری، مقداری از بزاق خودشان را به داخل میزبان می‌فرستند اما نمی‌دانند که کانال غذایی و کانال بزاق در پشه‌ها، دو مجرای جداگانه هستند. دستگاه تغذیه پشه ساختار بسیار پیچیده‌ای دارد که کلاً با سرنگ‌های تک سوراخ معمولی متفاوت است. برخلاف سرنگ، پشه مایع بزاقی را از طریق یک مجرا وارد می‌کند و خون میزبان را از طریق مجرای دیگری می‌مکد. در نتیجه، کانال غذایی همانند یک سرسوزن به خارج جریان نمی‌یابد و جریان خون همیشه یک طرفه است. مکانیسم درگیر در تغذیه پشه‌ کاملاً با مکانیسم‌های مورد استفاده در سوزن‌های معتادان به مواد مخدر تفاوت دارد. به طور خلاصه پشه‌ها سرسوزن‌های پرنده نیستند و بزاقی که به داخل بدن شما تزریق می‌شود، آغشته به بقایای آخرین نوبت خونخواری آن پشه نیست. منبع

نوشتن دیدگاه فروردین ۲۲, ۱۳۹۲

آیا پشه‌ها ایدز را انتقال می‌دهند؟

Aids

هنوز برای خیلی از افراد این سؤال مطرح است که آیا پشه‌ها می‌توانند ویروس ایدز را از طریق خونخواری انتقال دهند؟ در این پست به این سؤال پاسخ داده می‌شود.
در زمانی که بیماری ایدز تازه شناخته شده بود، نگرانی از احتمال انتقال بیماری از طریق پشه‌ها و حشرات خونخوار از سوی رسانه‌های جمعی زیاد دامن زده می‌شد. اما امروزه هم هنوز گاهی برای بالا بردن تیراژ و جلب توجه، این مسئله به وسیله روزنامه‌های زرد مطرح می‌شود. موضوع با گزارش‌هایی از یک جامعه کوچک در جنوب فلوریدا آغاز شد. شواهد اولیه حاکی از نقش احتمالی پشه‌ها در بروز بیش‌تر از حد عادی ایدز در آن جمعیت محلی بود. رسانه‌ها به سرعت این ادعا را در جامعه انتشار دادند که پشه‌ها در انتقال ایدز دخالت داشته‌اند؛ ادعایی که با بررسی‌های علمی مرکز ملی کنترل بیماری‌های آمریکا مغایرت دارد. 

برای انتقال ویروس ایدز (HIV) به وسیله حشرات خونخوار همچون پشه‌ها، سه مکانیسم فرضی وجود دارد:
۱- در مکانیسم اول، یک پشه چرخه انتقال را با تغذیه روی یک فرد حامل ویروس HIV و بلعیدن ذرات ویروس به همراه خون مصرفی آغاز می‌کند. ویروس برای این که بتواند به فرد دیگری انتقال یابد، باید در بدن پشه زنده بماند و ترجیحاً تعدادش هم زیاد شود و سپس به غدد بزاقی پشه مهاجرت کند. پشه آلوده در حین خونخواری بعدی خود از یک انسان غیر آلوده باید ویروس را از طریق غدد بزاقی به وی انتقال دهد. این مکانیسمی است که به وسیله بیش‌تر انگل‌های منتقله توسط پشه‌ها از جمله مالاریا، تب زرد، تب دنگی و ویروس‌های انسفالیت استفاده می‌شود.
۲- در مکانیسم دوم، یک پشه چرخه انتقال را با شروع کردن تغذیه روی فرد حامل HIV آغاز می‌کند اما کمی بعد از بلعیدن مقداری از خون وی و قبل از سیر شدن، به هر دلیلی خونخواری قطع می‌شود و بعد پشه به جای از سر گیری خونخواری از همان میزبان اولیه، یک شخص غیر آلوده به HIV را برای تکمیل غذای خود انتخاب می‌کند. به مجرد سوراخ شدن پوست میزبان جدید، پشه ذرات ویروس که از خونخواری قبلی به قطعات دهانی‌اش چسبیده‌اند را انتقال می‌دهد. این مکانیسم در عفونت‌های منتقله به وسیله پشه‌ها معمول نیست اما آنمی عفونی اسبی به وسیله نیش مگس‌ها و به همین شیوه انتقال پیدا می‌کند.
۳- سومین مکانیسم فرضی نیز شامل پشه‌ای می‌شود که خونخواری‌اش روی یک انسان حامل HIV قطع شده و ادامه آن روی فرد دیگری انجام می‌دهد. اما در این سناریو، انسان غیر آلوده پشه را در هنگام تلاش برای خونخواری، روی بدن خودش کشته و له می‌کند و در نتیجه خون آلوده به HIV روی زخم نیش پخش می‌شود. در تئوری همه ویروس‌های منتقله از طریق پشه‌ها می‌توانند به این منتقل شوند به شرطی که در خون میزبان ویروس‌ها به مقدار کافی برای ایجاد عفونت تازه از این طریق داشته باشند.
هر یک از این مکانیسم‌ها با انواعی از حشرات خونخوار بررسی شده‌اند و نتایج به روشنی نشان داده‌اند که پشه‌ها نمی‌توانند ایدز را انتقال دهند. اما گزارش‌های خبری درباره یافته‌های جدید گیج‌کننده است و تفسیر رسانه‌ها از این نتایج مبهم است. یک انسان معمولی هنوز نمی‌تواند خود را قانع کند که یک بیماری خونی که بین انسان‌ها از طریق سوزن‌های زیر جلدی می‌چرخد، قابل انتقال به وسیله پشه‌ها نباشد. در پست بعدی به دلایل علمی که چرا پشه‌ها نمی‌تواند ایدز را انتقال دهند،‌ اشاره خواهد شد. منبع

۲ Comments فروردین ۲۱, ۱۳۹۲

حشرات منبع غذایی آینده سیاره زمین

کرانچی غنی از پروتئین را می‌توانید در همین نزدیک خودتان در زیر سنگی پیدا کنید. حشرات از دیر زمان به عنوان غذا در مناطق معدودی از دنیا مورد توجه بوده است، اما اکنون آنها دارند به بشقاب‌های غذای ما نزدیک و نزدیک‌تر می‌شوند.
در بهار امسال در لندن برنامه‌ای برای از بین بردن احساس تنفر و گذاشتن حشرات نه تنها در منوی رستوران‌ها بلکه در قفسه‌‌های سوپرمارکت‌ها رخ می‌دهد. در آوریل فستیوالی به نام  Pestival 2013 برای تجلیل از حشرات با حمایت  موسسه Wellcome Trust برپا خواهد شد (pest‌به معنی آفت است) و در آن مصرف حشرات در یک رستوران موقتی توسط آزمایشگاه غذای نوردیک Nordic Food Lab اسکاندیناوی در دستور کار است.
سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل (FAO) از سال ۲۰۱۱ تأمین مالی پروژه‌های مربوط به تغذیه و پرورش حشرات در آسیای جنوب شرقی و آفریقا را آغاز کرده است. در این دو منطقه از دنیا حدود ۲ میلیارد نفر از مردم در حال حاضر از حشرات و لارو پروانه‌‌ها، به عنوان جزء ثابتی از غذایشان، تغذیه می‌کنند. در سال گذشته FAO فهرستی از ۱۹۰۹ گونه خوراکی حشرات را منتشر کرد و قرار است امسال با حمایت دولت هلند یک کنفرانس بزرگ بین‌المللی در مورد این منبع غذایی با ارزش برگزار کند.
حشرات روی کره زمین به فراوانی – یعنی به ازای هر انسان ۴۰ تن حشره،‌ وجود دارند. بنابراین خورده شدن آنها را منقرض نمی‌کند و همین‌طور کمتر در معرض سموم شیمیایی قرار خواهند گرفت.
خوردن حشرات در غرب (و نیز در فرهنگ ایرانی) یک تابو است، اما چرا آن را کنار نگذاریم. در آسیای جنوب شرقی این امری عادی است. همچنین ضمن خوردن قارچ‌های خوراکی ما تعداد زیاد و باورنکردنی از انواع کرم‌ها را می‌خوریم. ضمناً عسلی هم که می‌خوریم، استفراغ زنبور است و خوب است دفعه بعد که آن را در چای خود می‌ریزیم به آن فکر کنیم.
حشرات با بیش از یک میلیون گونه برای زیست در کره زمین حیاتی هستند و متنوع‌ترین گروه موجودات این سیاره هستند، اما وجودشان مورد کج‌فهمی، لعن و ناسزا قرار می‌گیرد و اغلب توسط انسان‌ها از بین برده می‌شوند.
در ۳۰ سال آینده جمعیت زمین به ۹ میلیارد نفر افزایش خواهد یافت در حالی که در حال حاضر یک میلیارد نفر غذای کافی ندارند. این افرایش به معنی فشار بیشتر بر زمین‌های کشاورزی،‌ آب‌ها، جنگل‌ها، آبزیان، گونه‌های زیستی و نیز منابع انرژی خواهد بود.
هزینه گوشت رو به افزایش است نه تنها از نظر قیمت نقدی آن، بلکه از نظر مقدار جنگل‌های بارانی که باید برای چرا یا تغذیه گاوها تخریب شود. همچنین مسئله دفع گاز متان توسط گاوها هم وجود دارد. نقش دام‌ها در تولید گازهای گلخانه‌ای بسیار هنگفت است – ۳۵ درصد از متان، ۶۵ درصد از اکسید ازت و ۹ درصد از گاز کربنیک سیاره ما محصول آنهاست.

Fried-insects

بشقابی از خوراک حشره در یک رستوران کنار جاده‌ در تایلند

حشرات خوراکی گاز کمتری دفع می‌کنند. پروتئین، ویتامین‌ها و اسیدهای آمینه با کیفیت‌تری دارند و دارای نسبت تبدیل غذایی بالاتری هستند به طوری که میزان مصرف غذا توسط حشرات برای تولید مقدار مشخصی از پروتئین، یک چهارم گوسفند و نصف خوک‌ و طیور است. آنها گازهای گلخانه‌ای و آمونیاک کم‌تری نسبت به گاوها دفع می‌کنند و به علاوه می‌توانند روی زباله‌های آلی رشد کنند. چین در حال حاضر مزارع عظیم پرورش ماگوت (لارو حشرات) برپا کرده است.
در مطالعه‌ای در این زمینه ابراز شده است که جایگزینی خوک و گاو با ملخ و جیرجیرک می‌تواند به کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای زمین تا ۹۵ درصد کمک کند. منبع: Guardian

نوشتن دیدگاه اسفند ۱۷, ۱۳۹۱

انتشار کتاب

سرانجام بعد از طی مراحل طولانی داوری و انتشار، کتاب من و همکارم با عنوان «مروری بر حشره‌شناسی پزشکی» به زیور طبع آراسته شد. این کتاب که نتیجه‌ی چندسال مطالعه و تحقیق بوده است و محتوای آن مبنا و منبع تدریس برای دانشجویان پزشکی و علوم آزمایشگاهی بوده است، توسط انتشارات ایستا کرمان در ۲۲۷ صفحه، در تیراژ محدود و با هزینه شخصی به چاپ رسیده است. عکس روی جلد آن را در اینجا می‌بینید و برای مشاهده فهرست مطالب هم می‌توانید این فایل PDF را دانلود و ملاحظه نمایید.

جلد کتاب حشره‌شناسی پزشکی

 

نوشتن دیدگاه بهمن ۱۰, ۱۳۹۱

اطلس انگل‌شناسی

‌در این پست، اطلس انگل‌شناسی زیر را برای دانلود می‌گذارم که دارای طرح‌ها و تصاویر خوبی از انگل‌ها و چرخه‌های زندگی آنهاست. حجم این اطلس ۱۹/۶ مگابایت است و برای دانلود روی تصویر جلد کتاب کلیک کنید.

Atlas of Medical Helminthology and Protozoology

۴ Comments آذر ۱۹, ۱۳۹۱

درمان بیماری روده تحریک‌پذیر با کرم‌های انگلی

بیماری التهابی روده  (Inflammatory bowel disease =IBD) که شامل بیماری کراون (Crohn) و کولیت اولسراتیو می‌شود، طیفی از علایم ناخوشایند مانند درد شکم، استفراغ، اسهال، خونریزی از رکتوم، اسپاسم‌های عضلانی و کرامپ‌های داخلی شدید در ناحیه لگن و کاهش وزن را تجربه می‌کنند. علل این بیماری‌ها پیچیده است و هنوز به خوبی شناخته نشده‌اند، اما میزان بروز IBD در مناطق صنعتی که عفونت‌های انگلی کرمی تا حد زیادی حذف و یا ریشه‌کن شده‌اند. این حقیقت این احتمال را تقویت کند که عفونت‌های انگلی می‌توانند انسان را در برابر التهاب‌های روده که زمینه‌ساز IBD هستند، حفاظت کنند (منبع: لانست). اما هیچ‌کس نمی‌خواهد به کرم‌های انگلی آلوده شود. نه؟
اما IBD آنقدر ناخوشایند است که تاکنون چندین کارآزمایی بالینی به صورت آلوده کردن عمدی و داوطلبانه افراد به تریکوریس سوئیس (Trichuris suis) با موفقیت‌هایی انجام شده است (منبع). با وجود این در مورد اینکه چگونه این کرم‌ها به انسان در سرکوب علایم التهابی کمک می‌کنند باید هنوز روشن شوند.
میمون‌های نگهداری شده در مراکز تحقیقاتی اغلب مبتلا به اسهال مزمن و بیماری گوارشی می‌شوند که بسیار شبیه کولیت اولسراتیو است. یک مقاله جدید، درمان میمون‌های مبتلا با استفاده از از کرم شلاقی انسان (تریکوریس تریکیورا) را گزارش کرده است. در چهار میمون از ۵ میمون تحت درمان، علایم بیماری کاهش یافت. بعد از درمان با کرم، تعداد باکتری کمتری به دیواره روده آن‌ها متصل بودند و پاسخ التهابی آنها به باکتری‌های روده کاهش یافته بود. به علاوه ترکیب باکتری‌های روده که در میمون‌های بیمار تغییر کرده بود، بعد از درمان با کرم‌های شلاقی به ترکیب فلور طبیعی نزدیک شده بود. این نتایج بیانگر مکانیسم احتمالی است که کرم‌های انگلی به واسطه آن می‌توانند از طریق کاهش پاسخ ایمنی علیه باکتری‌های روده، علایم التهاب روده را بهبودی دهند. منابع: MicrobiologyBytes و PLOS Pathogens

۲ Comments آذر ۴, ۱۳۹۱

زیباست!

۱ دیدگاه تیر ۲۶, ۱۳۹۱

توکسوپلاسموز نهفته و انسان

در شماره اخیر مجله انگلیسی انگل‌شناسی ایران (Iranian Journal of Parasitology) مقاله مروری جالبی از آقای دکتر عبدالحسین دلیمی، استاد دانشگاه تربیت مدرس و همکارشان آقای علی عبدلی، تحت عنوان توکسوپلاسموزیس نهفته و انسان (Latent Toxoplasmosis and Human) منتشر شده است. در این مقاله آخرین اطلاعات موجود در مورد نقش این شکل از بیماری توکسوپلاسموز در اتیولوژی اختلالات روانی مختلف انسان ارائه و جمع‌بندی می‌شود. در پایان مقاله هم، به برخی متابولیسم‌های احتمالی توکسوپلاسما در ایجاد این تغییرات اشاره شده است. این مقاله از لینک زیر قابل دریافت است. اختلالات مورد بحث شامل موارد زیر می‌گردد:
۱- تغییرات رفتاری
۲- اسکیزوفرنی
۳- اختلالات افسردگی
۴- ‌ناهنجاری اضطراری- عقده‌ای (obsessive–compulsive disorder)
۵- بیماری آلزایمر
۶- ‌بیماری پارکینسون
۷- صرع
۸- میگرن
۹- عقب ‌ماندگی روانی
۱۰- کاهش ضریب هوشی
۱۱- اقدام به خودکشی
۱۲- افزایش تصادفات رانندگی
۱۳- تغییر نسبت جنسی در تولد‌ها (افزایش پسرزایی)

http://journals.tums.ac.ir/upload_files/pdf/_/20371.pdf

۳ Comments فروردین ۱۲, ۱۳۹۱

اثرات مثبت توکسوپلاسما بر آلزایمر

با سلام و تبریک سال ۱۳۹۱ خورشیدی به خوانندگان عزیز و پوزش از غیبت طولانی‌ام، در این پست خبری جالب در مورد انگل تک‌سلولی و مرموز توکسوپلاسما برایتان دارم:
پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه سئول در تحقیقی دریافتند که وقفه‌ی سیستم ایمنی ناشی از توکسوپلاسما، دارای اثرات مثبت و مطلوبی بر پاتوژنز و پیشرفت بیماری آلزایمر در مدل موشی آن دارد و می‌تواند منجر به کاهش معنی‌داری در مقدار رسوب پلاک‌های بتا آمیلوئیدی (مهم‌ترین مشخصه بیماری آلزایمر) و عملکرد بهتر موش‌ها در تست‌های رفتاری مانند لابیرنت آبی (water maze) شود.  این خبر در شماره ۲۱ مارس (همین چهار روز قبل) مجله PLoS ONE منتشر شده است.
توکسوپلاسما که در اصل انگل گربه و حیوانات خونگرم است،‌ می‌تواند در حاملگی‌ها و نیز در افراد دچار ضعف سیستم ایمنی باعث عوارض جدی در انسان‌ها شود. منبع

نوشتن دیدگاه فروردین ۶, ۱۳۹۱

ثبت ۱۸ هزار مورد سالک در سال ۸۹

رییس اداره بیماری‌های مشترک میان انسان و دام وزارت بهداشت گفت: شرایط آب و هوایی، بهداشت محیط و آگاهی مردم در افزایش و یا کاهش مبتلایان به بیماری سالک موثر است.
به گزارش سرویس بهداشت و درمان ایسنا منطقه کویر، دکتر محمدرضا شیرزادی در حاشیه برگزاری دومین کارگاه بین‌المللی آموزش لیشمانیوز با بیان اینکه سال گذشته ۱۸ هزار مورد ابتلا به سالک در کشور ثبت شده است، گفت: سال ۸۷، تعداد مبتلایان ثبت شده به بیماری سالک در کشور، ۲۲ هزار مورد بوده است.
وی با بیان اینکه خوشبختانه با توجه به فعالیت‌های انجام شده از سوی دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور، موارد ابتلا به این بیماری در سال‌های اخیر رو به کاهش است، ادامه داد: بیشترین آلودگی به بیماری سالک در استان‌های خراسان رضوی، اصفهان، یزد، خراسان شمالی، خراسان جنوبی، سیستان و بلوچستان، هرمزگان و بوشهر است.
رییس اداره بیماری‌های مشترک میان انسان و دام وزارت بهداشت، با بیان اینکه بیماری سالک بیماری است که تغییرات آب و هوایی در آن تاثیر دارد، افزود: نمی‌توان گفت که کدام استان در کنترل این بیماری موفق بوده است.
شیرزادی، توسعه کشاورزی و وجود زباله‌ها و نخاله‌های ساختمانی را ازعوامل افزایش تعداد مبتلایان به این بیماری عنوان کرد و گفت: شرایط آب و هوایی، بهداشت محیط و آگاهی مردم در افزایش و یا کاهش مبتلایان به بیماری سالک موثر است.
وی با بیان اینکه در نوع بیماری سالک روستایی که مخزن انتقال این بیماری موش صحرایی است، بهترین راه کنترل انتقال بیماری سالک مقابله با مخزن آن است، افزود: در بیماری سالک شهری انسان به عنوان مخزن انتقال بیماری دخیل است که برای مقابله با آن بیماران شناسایی و درمان شوند. منبع: ایسنا

نوشتن دیدگاه تیر ۱۴, ۱۳۹۰


فید مطالب: مشترک شوید!

RSS

دسته‌بندی موضوعی

آرشیو ماهیانه

انجمن‌‌های علمی

پیوندها

سایت‌های تخصصی

اطلاعات