کتاب ۵: Medical Parasitology

در این پست کناب Medical Parasitology را برای دانلود می‌گذازم که تالیف ۴ تن از اساتید دانشگاه‌های آمریکاست و در سال ۲۰۰۹ توسط انتشارات Landes Biosience منتشر شده است. این کتاب در ۵ بخش نماتودا، ترماتودا، سستودا، تک‌یاخته‌ها و بندپایان در ۳۲۰ صفحه تنظیم شده است. حجم فایل PDF کناب حدود ۴/۳ مگابایت است و برای فروگذاری آن روی تصویر زیر تقه بزنید!

۱ دیدگاه اردیبهشت ۲۸, ۱۳۹۰

کشف پاشنه آشیل کرم‌های انگلی

دانشمندان کشف کرده‌اند که چرا برخی افراد به طور طبیعی در برابر کرم‌های انگلی مقاوم بوده در حالی که برخی دیگر به همان عفونت‌ها حساس هستند. این کشف می‌تواند به درمان‌های جدیدی برای بیش از یک میلیون نفر انسان در سراسر جهان منتهی شود.
کرم‌های انگلی روده یک علت عمده مرگ و میر و بیماری انسان‌ها به ویژه در جهان سوم و نیز حیوانات خانگی و دام‌ها در سراسر جهان هستند. اکنون محققان دانشگاه منچستر برای اولین بار یک جزء کلیدی در موکوس روده انسان‌ها و حیوانات را یافته‌اند که می‌تواند برای کرم‌ها سمی باشد.
این کرم‌ها در روده زندگی می کنند، جایی که به وسیله لایه ضخیمی از موکوس محافظت می‌شود. این سد موکوسی ترکیب پیچیده‌ای از املاح، آب و پروتئین‌های پوشیده از قند موسوم به موسین‌ها (Mucins) هستند که به موکوس حالتی ژله‌‌ای می‌دهند. در این مطالعه از مدل عفوت کرم شلاقی موش یعنی تریکوریس موریس (Trichuris muris) استفاده شد که بسیار شبیه معادل انسانی آن، تریکوریس تریکیورا (Trichuris trichiura) است. این محققان قبلاً دریافته بودند که موش‌هایی که قادر به دفع این کرم از روده خود بودند، موکوس بیشتری تولید می‌کردند. نکته قابل اهمیت اینکه، موکوس این موش‌ها حاوی نوع خاصی موسین به نام Muc5ac است. این موسین به ندرت در روده وجود دارد اما در صورت وجود خواص فیزیکی ژل موکوسی را تغییر می‌دهد.
آنها مشاهده کردند موش‌‌هایی که از نظر ژنتیکی توانایی تولید Muc5ac نبودند، علی‌رغم پاسخ ایمنی قوی  بر علیه این انگل، قادر به دفع و پاکسازی عفونت نبودند که این مسئله منجر به عفونت‌های درازمدت می‌شود. به علاوه آنها کشف کردند دلیل اهمیت Muc5ac این است که این موسین برای کرم‌ها سمی بوده و سلامت آنها را به خطر می‌اندازد.
این تحقیق که در مجله طب تجربی Journal of Experimental Medicine  چاپ و در Nature به آن اشاره شده است، همچنین به این نتیجه رسیده است که موسین Muc5ac، برای دفع و پاکسازی موثر انواع دیگری از کرم‌های انگلی روده انسان از جمله کرم‌های قلابدار و استرونژیلوئیدس ضروری است.
دکتر سمیرا حسنیان (Dr. Sumaira Hasnain) محقق اصلی این پروژه می‌گوید: «ما برای اولین بار کشف کردیم که یک جزء تنها از سد موکوسی، موسین Muc5ac برای دفع و پاکسازی عفونت ضروری است. نحقیق ما می‌تواند به شناسایی افراد حساس و مقاوم به عفونت‌های کرمی کمک کند و در نهایت به درمان‌های جدید برای افراد مبتلا به عفونت های کرمی مزمن بیانجامد». اصل خبر

۲ Comments اردیبهشت ۲۲, ۱۳۹۰

بینی مصنوعی: رویکردی جدید برای تشخیص باکتری‌ها

پژوهشگرانی در دانشگاه ایلینویز آمریکا، روشی سریع و ساده برای شناسایی باکتری‌هاب عفونی بر اساس یکی از مشخصات معروف آنها – یعنی بوی تعفن آنها – توسعه داده‌اند. با استفاده از مجموعه‌‌ای از رنگدانه‌های چاپ شده و ارزان که با بوهای خاص بسیاری از انواع باکتری‌ها واکنش می‌دهند، آنها قادر خواهند بود به این وسیله که نوعی انگشت‌نگاری معطر! است، عفونت‌های باکتریایی را تشخیص دهند.
برای بیش از یک قرن، از کشت‌ خون به عنوان تست استاندارد برای شناسایی عفونت‌های باکتری‌های منتقله از طریق خون استفاده می‌شود؛ اما محققان معتقدند که این آزمایش‌ها دارای موانع و محدودیت‌هایی است. کن سوسلیک Ken Suslick استاد شیمی دانشگاه ایلینویز می‌گوید: «مشکل عمده در رابطه با کشت خون در بالین، زمان طولانی آنهاست. این آزمایش شاید بتواند طی ۷۲ ساعت مشکل را تشخیص دهد اما بیمار تا آن موقع ممکن است در اثر گندخونی (سپتی‌سمی) مرده باشد».
«رویکرد ما در مورد این مشکل بر اساس این تفکر بود که باکتری ها به عنوان یک کارخانه در مقیاس میکروسکوپی می‌یاشند که دودکش‌ آنها تحت کنترل سازمان محیط زیست قرار ندارد! تکنولوژی ما در زمینه ردیابی و تمایز بوهای شیمیایی مختلف از یکدیگر توانسته است توانایی خود را به خوبی اثبات کند و کاربرد آن در مورد باکتری‌ها چندان غیرعادی نیست».
این بینی مصنوعی مجموعه‌ای از ۳۶ رنگدانه‌ی واکنش‌دهنده است که پس از حس کردن مواد شیمیایی موجود در هوا، تغییر رنگ می‌دهند. الگوی تغییر رنگ در طول زمان، برای هر باکتری منحصر به فرد است. این مجموعه از رنگدانه‌ها، نه تنها می‌توانند طی فقط چند ساعت وجود باکتری‌ها را تأیید کنند، بلکه قادرند گونه‌ و سویه‌ی باکتری‌ها و حتی مقاومت دارویی – یک فاکتور کلیدی در تعیین رژیم درمانی-  را تشخیص دهند. منبع

نوشتن دیدگاه اردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۰

فصلی از کتاب بیماری‌های پوست آندروز

در ادامه معرفی کتاب‌ها، این بار فصل بیستم کتاب Andrews’ Diseases Of The Skin; Clinical Dermatology که از کتاب‌های رفرنس در رشته پوست و درماتولوژی است، تحت عنوان Parasitic Infestations, Stings, and Bites را تقدیم می‌کنم. این فصل با ۳۷ صفحه،دارای مطالب و عکس‌های جالبی است و می‌تواند برای دانشجویان مقاطع و رشته‌های مختلف بالینی و پایه سودمند باشد. برای دانلود روی تصویر جلد کتاب، تَقِه بزنید.

andrews-diseases-of-the-skin

نوشتن دیدگاه اردیبهشت ۸, ۱۳۹۰

مهمانی ناخوانده برای مالاریای انسانی

دانشمندان هشدار می‌دهند که گونه‌ای از انگل مالاریا می‌تواند هدف خود را از میمون‌ها به انسان‌ها تغییر دهد. این محققان در مقاله‌ای در PloS Pathogens اعلام کرده‌اند میمون‌های ماکاک (Macaque) در آسیای جنوب‌شرقی مخزن عمده‌ای برای نوعی انگل مالاریا به نام پلاسمودیوم ناولسی (Plasmodium knowlesi) هستند که می تواند به انسان‌ها منتقل شود.
آنها معتقدند که ازدیاد جمعیت‌های انسانی و تخریب جنگل‌ها در این مناطق می‌تواند منجر به تغییر میزبان شود. اما این تغییرات می‌تواند به کاهش انتشار بیماری مالاریا نیز بیانجامد.
حدود یک میلیون نفر هر ساله در اثر مالاریا می‌میرند. پلاسمودیوم ناولسی به عنوان پنجمین انگل مالاریا در انسان‌ها شناخته می‌گردد. این انگل بیش‌تر در میمون‌ها وجود دارد اما موارد انسانی آن دیده شده است و در آزمایشگاه نشان داده شده است که قادر به انتقال از انسان به انسان است.
در آسیای جنوب‌شرقی میمون‌های ماکاک فراوان‌ترین پریمات بعد از انسان‌ها هستند.
آزمایش خون روی ۱۰۸ میمون ماکاک وحشی نشان داد که بیش از سه چهارم آنها آلوده به این نوع انگل مالاریا بوده‌اند.
پروفسور Singh از مرکز تحقیقات مالاریا در دانشگاه ساراواک مالزی به BBC می‌گوید: «ماکاک‌ها یک میزبان ذخیره و مخزن بزرگ برای پلاسمودیوم ناولسی هستند.»
آنالیز ژنتیکی نشان داده است که پلاسمودیوم ناولسی قبل از سکونت انسان‌ها در آسیای جنوب شرقی در میمون‌ها وجود داشته است. این محققان گفته‌اند که انسان‌ها بیش‌تر به وسیله این مخزن آلوده می‌شوند تا آنکه بیماری بین انسان‌ها انتقال یابد.
پروفسور Singh درباره وضعیت آینده هشدار می‌دهد: «ما نمی‌دانیم رفتار پشه‌ها چگونه تغییر خواهد کرد. افزایش  جمعیت‌‌های انسانی و تخریب جنگل‌ها، می تواند منجر به گرایش پشه‌ها به انسان‌ها شود.»
دکتر هیلاری رانسون از دانشکده طب گرمسیری لیورپول اظهار داشت: «این گمانه‌زنی خیلی منطقی به نظر می‌رسد. تخریب جنگل‌ها و هرگونه اختلال در اکوسیستم، منجر به مواجهه انسان با طیف وسیعی از حشرات خونخوار و پاتوژن‌های منتقله توسط آنها می‌گردد؛ تب زرد یک مثال خوب در این مورد است.»
او می‌گوید اگر ابتلای انسان‌ها به این نوع انگل مالاریا زیاد باشد، آنگاه پلاسمودیوم ناولسی هم، خود را برای هدف قرار دادن انسان‌ها سازگار می‌کند. منبع

۳ Comments اردیبهشت ۶, ۱۳۹۰

امید به پشه‌های تراریخته در کنترل مالاریا

دانشمندان به توانایی در تغییر DNA پشه‌های وحشی با هدف مبارزه با مالاریا نزدیک‌تر شده‌اند. بر اساس گزارشی که در Nature منتشر شده است، آنها در آزمایشگاه و تنها طی چند نسل توانستند ژن خاصی را از چند پشه به جمعیت بزرگی از آنها انتقال دهند. اگر یک ژن مناسب را بتوان انتشار داد، آنگاه محققان به کاهش موارد بیماری مالاریا امیدوار خواهند بود. دانشمندان دیگر این مطالعه را به عنوان «یک گام عمده رو به جلو» و «یک پیشرفت هیجان‌آور» توصیف کرده‌‌اند. سازمان جهانی بهداشت تخمین زده است که مالاریا موجب مرگ حداقل یک میلیون نفر در سال ۲۰۰۸ شده است.
قبل از این، گروه‌های تحقیقاتی با استفاده از تکنیک‌هایی همچون تزریق ژ‌ن‌هایی برای از بین بردن رشد و تکامل انگل مالاریا، توانسته‌اند پشه‌های مقاوم به مالاریا را تولید کنند. اما این تحقیق یک چالش بزرگ دارد و آن انتقال ژن‌ها از این پشه‌های تراریخته به تعداد زیادی از حشرات وحشی در سراسر کره زمین است. اگر این ژن نتواند مزیت خاصی به پشه بدهد، احتمالاً ناپدید خواهد شد. اکنون دانشمندانی در امپریال کالج لندن و دانشگاه واشنگتن در سیاتل بر این باورند که راه حلی برای این مشکل یافته‌اند.
آنها ژنی را به داخل DNA پشه وارد کرده‌اند که به خوبی هدف آنها را برآورده می‌کند، نوعی اندونوکلئاز موسوم به I-SceI. این آنزیم DNA را به دو قسمت تجزیه می‌کند. سپس ماشین ترمیم سلول از ژن به عنوان الگو برای بازسازی بریدگی استفاده می‌کند. این روش به صورتی انجام می‌شود که همه اسپرم‌های تولید شده به وسیله پشه نر حامل ژن شوند. بنابراین همه فرزندان دارای این ژن خواهند بود. این فرآیند سپس تکرار می‌شود و درنتیجه فرزندان این فرزندان هم این ژن را خواهند داشت و الی آخر. در تجربیات آزمایشگاهی، این ژن طی ۱۲ نسل به نصف پشه‌های داخل قفس انتقال یافت. خبر کامل را در  اینجا بخوانید.

نوشتن دیدگاه اردیبهشت ۱, ۱۳۹۰

لیشمانیا به عنوان یک پاتوژن بازپدید (بخش پایانی)

یک ماکروفاژ در حال بلعیدن پروماستیگوت لیشمانیا

یک ماکروفاژ در حال بلعیدن پروماستیگوت لیشمانیا

۳- عفونت توأم با HIV
با توجه به ابتلای حدود ۳۳/۴ میلیون نفر به HIV در حال حاضر در جهان، یکی از هشداردهنده‌ترین مشاهدات در سال‌های اخیر، پیدایش عفونت تو‌أم با لیشمانیا بوده است.  عفونت توأم لیشمانیا/HIV، اولین بار در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰ به ویژه در جنوپ اروپا شرح داده شده است و اکنون تخمین زده می‌شود که بین ۲ تا ۱۲ درصد از همه موارد لیشمانیوز احشایی به صورت عفونت توأم هستند (اگرچه در برخی مناطق این نسبت می‌تواند حتی به ۳۰ درصد هم برسد). همچنان که قبلاً نیز تأکید شد، این می‌تواند بیانگر نوعی گزارش دهی کمتر از میزان واقعی باشد، چرا که ندرتاً بیماران HIV از نظر وجود لیشمانیا مورد آزمایش قرار می‌گیرند. عفونت HIV می‌تواند خطر ابتلا به لیشمانیوز احشایی (کالاآزار) را شدیداً و بین ۱۰۰ با ۱۰۰۰ برابر افزایش دهد. از سوی دیگر، عفونت لیشمانیا، تکثیر HIV را تقویت و موجب پیشرفتِ عفونت به سوی بیماری ایدز می‌شود. در حالی که معرفی روش درمان ضد ویروسی با فعالیت بالا (HAART) برای مبارزه با HIV در اروپا، بارِ عفونت توأم را کاهش داده است؛ اما موانع قابل‌ملاحظه‌ای (مثلاً هزینه‌ی بالای این نوع درمان) برای کاربرد این رویکرد در سطح جهانی وجود دارد. همچنین داروهای ضد لیشمانیایی در بیماران آلوده به HIV تأثیر کمتری دارند و موارد عود بعد از درمان شایع‌تر است. بنابراین با گسترش HIV به نواحی آندمیک لیشمانیا (مانند هند)، خطر زیادی از نظر عفونت توأم وجود دارد که بارِ هر دو بیماری را تا حد وحشتناکی افزایش می‌دهد.

نتیجه‌گیری
این سه عامل تأثیرگذار بر انتقال لیشمانیا و بار بیماری حاکی از نیاز ما به تفکر درباره این انگل، به عنوان یک پاتوژن بازپدید و آماده‌سازی راهبردهای بهداشت عمومی برای این موضوع است. درمان‌های کنونی متاسفانه برای بیش‌تر جمعیت دنیا گران است. بنابراین تحقیقات آینده باید بر بهبود درک ما از اصول بیولوژی بیماری باشد تا به ما توانایی دهد که رویکردهای درمانی جدید و راهبردهای واکسن برای این بیماری انگلی بازپدید را توسعه دهیم. منبع

مطالب مرتبط:
لیشمانیا به عنوان یک پاتوژن بازپدید (بخش دوم)
لیشمانیا به عنوان یک پاتوژن بازپدید (بخش اول)

نوشتن دیدگاه فروردین ۳۱, ۱۳۹۰

لیشمانیا به عنوان یک پاتوژن بازپدید (بخش دوم)

۲- تغییرات محیطی
انتقال طبیعی لیشمانیا از طریق نیش پشه خاکی صورت می‌گیرد و عفونت‌های آن فقط در مناطقی دیده می‌شود که پشه خاکی ناقل وجود داشته باشد. در اروپا موارد لیشمانیازیس عمدتاً محدود به مناطق جنوبی چند کشور مدیترانه‌ای است که در آنجا، شیوع بیماری در انسان‌ها تا ۸ مورد در ۱۰۰ هزار و شیوع سرمی در سگ‌ها به ۵۰ درصد می‌رسد. تا همین اواخر، فرض بر این بود که پشه خاکی‌ها در اروپای مرکزی وجود ندارند و مطالعات در اطریش نیز حاکی از آن بود که شرایط اقلیمی آن کشور اصولاً‌ برای زیست پشه خاکی مناسب نیست. اما گزارش‌های اخیر دال بر آن است که افزایش یک درجه‌ای منجر به مناسب‌سازی شرایط برای پشه خاکی‌ها در اتریش و گسترش قابل ملاحظه سایر زیستگاه‌های آنها در اروپای مرکزی شده است. در حقیقت، چندین گزارش از وجود پشه خاکی‌ها در برخی نواحی آلمان و بلژیک ارائه شده است. بدیهی است که این نشانه‌ی مهمی از گسترش لیشمانیا است و اخیراً موارد ایزوله‌ای از لیشمانیازیس احشایی و جلدی به ترتیب در بیمارانی از آلمان و جنوب انگلستان توصیف شده است.
فاکتور مهم دیگری که می‌تواند بر انتقال لیشمانیا تأثیر بگذارد، جمعیت میزبان‌های ذخیره است. این انگل‌ها در طیف وسیعی از پستانداران به عنوان میزبان ذخیره یافت می‌شود که بستگی به گونه‌ی انگل، منطقه جغرافیایی و زیستگاه بومی دارد. بنابراین هرگونه تغییر در این اکوسیستم پیچیده می‌تواند با انتقال زئونوتیک این عفونت در ارتباط باشد. یک مثال جالب در این رابطه، افزایش جمعیت میزبان‌های ذخیره پسامومیس ابسوس (Psammomys obesus) و گونه‌های مریونس (جربیل‌ها) بوده است که می‌تواند به دلیل افزایش پوشش گیاهانی باشد که شتر، تنها رقیب طبیعی برای آنهاست. متأسفانه جایگزینی شتر با وسایل نقلیه غیرجاده‌ای (off-road) ناخواسته شرایط را برای زندگی و رشد این میزبان‌های ذخیره فراهم کرده است که این نشانگر پیچیدگی چنین اکوسیستم‌ها و پتانسیل آنها برای تأثیرگذاری بر بهداشت جهان است.

لیشمانیا به عنوان یک پاتوژن بازپدید (بخش اول)

۱ دیدگاه فروردین ۲۶, ۱۳۹۰

لیشمانیا به عنوان یک پاتوژن بازپدید (بخش اول)

لیشمانیازیس از صدها سال پیش شناخته شده است و شرح ضایعات جلدی آن به قرن هفتم قبل از میلاد برمی گردد. اما تنها در اوایل قرن بیستم بود که سرگرد ویلیام لیشمن (William Leishman) و چارلز دونوان (Charles Donovan) به صورت جداگانه یک انگل تک‌یاخته‌ای را به عنوان عامل بیماری کالاآزار (kala-azar) معرفی کردند. با وجود بیش صد سال تحقیق گسترده در زمینه‌ی شناخت انگل لیشمانیا و بیولوژی میزبان، موارد ‌لیشمانیازیس در قرن ۲۱ رو به افزایش است. به علاوه مقاومت دارویی گسترده و عدم وجود واکسن مؤثر، نیز وضعیت  بیماری را بغرنج تر کرده است.

WilliamLeishman

Sir William Leishman, 1865-1926

Charles Donovan
Charles Donovan, 1863-1951

روی‌هم‌رفته، عفونت‌های لیشمانیا، اعم از انواع جلدی، احشایی و جلدی- مخاطی در ۸۸ کشور مختلف جهان وجود دارد و مسئول حدود ۱۲ میلیون عفونت است. هر ساله حدود ۵۰۰ هزار مورد جدید لیشمانیاریس احشایی (عامل بیش از ۵۰ هزار مرگ و میر) و ۱/۵ میلیون عفونت جلدی دیده می‌شود. موارد لیشمانیازیس جلدی عمدتاً‌ در افغانستان، برزیل، ایران، عربستان سعودی و سودان رخ می‌دهد. اگرچه این ارقام اهمیت بیماری را مشخص می‌کند اما آمار بالا قطعاً کمتر از میزان واقعی است که این ناشی از فقدان تشخیص مطمئن، وجود یک فاز بدون علامت طولانی و این حقیقت می‌باشد که گزارش بیماری تنها در ۳۲ کشور اجباری است. در حقبقت، تخمین زده می‌شود که بار واقعی بیماری می‌تواند ۴ تا ۵ برابر میزان گزارش شده باشد. بنابراین روشن است که لیشمانیازیس یک بیماری مهم گرمسیری است؛ اما آیا واقعاً‌ می‌توان آن را به عنوان یک پاتوژن بازپدید (re-emerging) قلمداد کرد؟ حداقل سه فاکتور مهم برای تأیید این نظر وجود دارد:

۱- جابجایی و مهاجرت جمعیت‌های انسانی
انگل‌های لیشمانیا اولین بار در سربازانی دیده شد که به سراسر امپراطوری بزرگ بریتانیا گسیل می‌شدند. … (بیشتر…)

۳ Comments فروردین ۲۴, ۱۳۹۰

تاریخچه انگل‌شناسی پزشکی

قدمت علم انگل‌شناسی در چهارچوب و معنی امروزی آن به قرن نوزدهم یعنی به کم‌تر از ۲۰۰ سال قبل بر‌می‌گردد و عموماً آقای رودولف لوکارت (Rudolph Leuckart) آلمانی را به عنوان پدر علم انگل‌شناسى می‌شناسند. بنده قبلاً در مطلبی در مورد وی نگاشته‌ام که از اینجا قابل دسترس است.
اما در حقیقت، بیماری‌های انگلی همزاد انسان بوده‌اند و در لابلای متون قدیمی اعم ار دینی، تاریخی،‌ادبی و غیره، اشاره‌ها و نشانه‌های برجسته و فراوانی از این بیماری‌ها یافت می‌شود. در اینجا برای کسانی که علاقمند به این موضوع هستند، سه رفرنس جالب در مورد تاریخ انگل‌شناسی را معرفی و برای دانلود می‌گذارم.
۱-  کتاب ارزشمند A History of Human Helminthology  تالیف آقای David I. Grove استرالیایی در ۸۵۱ صفحه که به قول نویسنده ثمره‌ی عشق و نتیجه‌ی ۱۲ سال کار و تلاش وی بوده است. حجم ۴/۴ مگابایت؛لینک دانلود


۲- مقاله‌ای  در ۱۸ صفحه تحت عنوان History of Human Parasitology که در مجله CLINICAL MICROBIOLOGY REVIEWS, Oct. 2002 منتشر شده است. حجم ۱۷۴ کیلوبایت؛ لینک دانلود
۳- مقاله‌ای در ۱۰ با عنوان Medical Protozoology: A Brief Informal History تالیف B.H. Dean که در مجله Bulletin of the New York Academy of Medicine 1988 ;64(3):252-61 به چاپ رسیده است. با حجم ۲/۴ مگابایت؛ لینک دانلود

نوشتن دیدگاه فروردین ۲۳, ۱۳۹۰


فید مطالب: مشترک شوید!

RSS

دسته‌بندی موضوعی

آرشیو ماهیانه

انجمن‌‌های علمی

پیوندها

سایت‌های تخصصی

اطلاعات